De volgende ochtend wacht me de vreselijk moeilijke taak om ook onze dochters te vertellen wat de uitslag is. Ik zeg het eerst een paar zachtjes voor mezelf voor het eerst; ik heb borstkanker, ik heb borstkanker……… mijn tong doet pijn, mijn keel is rauw, m’n tranen zijn zout.
Ik vraag of onze oudste dochter een bakkie koffie komt doen, ze weet dat ik pas in de loop van de dag gebeld wordt dus kletsen we even gezellig. Dan zeg ik het; de uitslag is al binnen en het is niet goed. Wat is verdriet toch een heftig ding wat doet het zeer, gewoon ook lichamelijk. Wie kan deze boodschap nou met droge ogen vertellen of verwerken? We praten lang en ik hoop dat ik het op de juiste manier heb mogen doen, zelf sterk blijven en proberen troost te bieden, proberen…
Dan vraag ik of onze andere dochter (met autisme) die in een mantelzorgwoning in de tuin woont een bakkie komt doen. Als ze een lekkere koffie heeft zeg ik dat ik wat naars moet vertellen en probeer ik het in een zo kalm mogelijke korte uitleg te vertellen. Ze is verbijsterd, raakt bijna in paniek en oh mijn hart breekt bijna haar zoveel angst te moeten bezorgen. Ik hou haar vast en streel haar haar en slik mijn tranen weg, nu er voor haar zijn zodat ze dit nieuws aan kan. Na een poosje wordt ze rustig en vraagt ze of ze een vriendin mag appen, ja natuurlijk is dat goed! Dat is ook haar manier van omgaan met dingen en past bij haar, delen met online vrienden. Dan is het moeilijkste achter de rug en ik ben doodmoe.
Ik kijk weer even in mijn online ziekenhuisdossier en ik zie dat de resultaten van het onderzoek zijn aangevuld met de termen: Adenocarcinoom, Oestrogeen en Progesteron positief, Her2-Neu bepaling negatief.
Ik ga zoeken wat dit allemaal betekent, ik heb me er echt nooit in verdiept en ook nooit geweten dat er zoveel verschil is in de een of andere vorm. Wat ik ervan begrijp is dat het een vorm is die niet snel groeit, niet snel uitzaait en gevoelig is voor hormonen (wat positief lijkt te zijn?). Vooralsnog maakt me dat wel even rustiger, het ziet er dus nog niet heel erg slecht uit voor nu.
Kort daarna belt de Mammacare verpleegkundige en ze vertelt dat het helaas inderdaad borstkanker is maar dat er vooralsnog geen uitzaaiingen te zien zijn op de foto’s en echo wat gunstig is. Ik antwoord haar dat ik het gisteren inderdaad zelf gelezen heb en dat ik ook blij ben dat ik dit gedaan heb. Wachten op zo’n telefoontje is zwaar en zo’n uitslag krijgen per telefoon is zo heftig dat je daarna bijna niets meer op kan nemen.
Ik heb met mensen een discussie hierover gehad die zeiden; dat moet je nooit doen zelf kijken. Voor mij was dit juist een manier die bij mij past omdat ik ook uit de zorg kom en wat beter weet medische termen te interpreteren. Ik heb nu gisterenavond kunnen huilen en de eerste schrik samen met mijn man kunnen verwerken. En daarom kan ik nu ook rustig vragen; klopt het dat een langzaam groeiende vorm is die goed behandeld kan worden? Zij zegt dat dat wel klopt al hadden ze hem liever iets kleiner gezien, de plek is ongeveer 2,2 cm. Ze vertelt dat ik nu besproken ga worden in het regionaal overleg met verschillende artsen en dat er een voorlopig behandelplan komt wat ze me aanstaande dinsdag door gaat geven. En dan krijg ik volgende week donderdag 5 december (!) een gesprek met de Chirurg om een definitief plan te maken. Ik vroeg; maar ik begrijp wel dat ik geopereerd moet worden? Ja zegt ze, dat zeker en in uw geval zal het wel borstbesparend kunnen want u bent nog jong. Ik moet even grinniken in mezelf, 57 jaar vinden ze hier blijkbaar jong. Ze streven ernaar dit binnen 6 weken te doen, maar ja Kerst en Oud&Nieuw komen er ook aan dus of dit lukt is niet zeker.
Ik ben blij dat ik mijn lieverds toch een relatief minder slechte uitslag kan geven, dat het niet agressief is en dat we er waarschijnlijk op tijd bij zijn en er echt goede behandelopties zijn. Die niet makkelijk zullen zijn maar alles is het waard om hier goed doorheen te komen met uiteindelijke doel nog heel lang te mogen leven! (dat er later een andere test uitslag roet in het eten gooit weet ik dan gelukkig nog niet)
We praten veel mijn man en ik en wat ik gaandeweg vind via internet bespreek ik met hem want hij weet er ook helemaal niets van. (Anti) Hormoontherapie is het meest voor de hand liggende na de operatie, waarschijnlijk is chemotherapie niet eens nodig. Ook een operatie bespreken we, borstbesparend klinkt goed maar is dat ook zo? Opeens zegt hij; als het meer zekerheid geeft zou ik graag willen dat je een borstamputatie overweegt. Ik ga veel liever met jou op stap door de rest van ons leven samen met 1 borst als met 1 gereconstrueerde borst met de onzekerheid of het terug gaat komen. Het raakt me zo, de manier waarop hij het zegt, er ligt zoveel liefde en zorg in voor mij dat ik moet zuchten van de opluchting over hoe hij ook omgaat met deze moeilijke keuzes. Het lijkt bijna of hij op dit moment mij een spiegel voor kan houden waardoor ik in die spiegel kan zien wie ik werkelijk ben. En dat mijn waarde niet af hangt van borsten, natuurlijk “weet” je dat wel maar gevoelsmatig is dit zo heftig! Ik die echt op en top vrouwelijk ben maar dan nu misschien een borst moet missen? Ik huil maar weer eens tot mijn tranen op zijn en met een lekkere roze pil gaan we weer slapen.
De volgende dagen staan in het teken van familie, vrienden die het dichtst bij staan het nieuws vertellen en vrijwel iedereen reageert zo lief en behulpzaam dat is echt een troost! Maar wat is dit ook zwaar dat ze daar geen cursus voor hebben hoe je dit het beste kunt doen……
Mijn lieve moeder van 82 jaar heeft onlangs 2 hartinfarcten gehad en is aardig opgeknapt gelukkig maar nu snap ik de uitdrukking; “met lood in je schoenen” ineens zo goed. Zelden voelde ik me zo beroerd en verdrietig als dat ik naar haar toe moest om dit te gaan vertellen. Wat had ik haar dit graag willen besparen! Maar wat is ze toch nog steeds ontzettend sterk in haar geest en haar volledige vertrouwen in God. Ze heeft zelf al zoveel meegemaakt in het leven en ze is een rasechte Rotterdamse die alles aanpakt wat het leven haar brengt goed of niet goed. Mamma, bij deze dank u wel dat u er voor me was op dit moeilijke moment en dat u zich toen zo sterk hebt gehouden voor mij!
Mijn lieve zussen en broers weten het nu ook allemaal en met elkaar blijven we om mijn moeder heen staan en haar onze liefde en zorg geven, zo fijn als je dat met zoveel kan doen!
En dan is het gelukkig weekend, even rust, maandag schrijf ik verder……
Van mijn oudste dochter kreeg ik het prachtige boek: De jongen, de mol, de vos en het paard.
Met prachtige en troostende teksten zoals hieronder.
