Archief per Jaar: 2014

Eindelijk daar komen de tranen, ik had haar gezichtje al steeds somberder zien worden, en nu snikt ze het uit. Mam; ik ben zo bang om naar mijn nieuwe school te gaan.
Ook in mijn maag zit een enorme knoop wat is het moeilijk om positief te zijn en te zeggen dat ze dit echt kan (geloof ik dat zelf wel?). Elf maanden is ze nu thuis geweest, onze dochter van 14 jaar met Autisme, volkomen vastgelopen in het Reguliere Onderwijs, nu is er een plekje voor haar op Speciaal Onderwijs.

Elf maanden van thuiszitten waarin ze door school en onderwijsland volledig aan haar lot werd overgelaten, ja er waren talloze gesprekken…… maar niet met haar. Aan haar werd niets gevraagd, er werd over haar gepraat en er werd voor haar beslist. Ik was bij veel van deze gesprekken, ik mocht dingen zeggen maar of het aankwam; ik weet het niet. Een keer heeft ze gezegd; mam gaan ze ook nog met mij praten, wat ik wil?…… dat is niet gebeurd. 11 maanden waarin niet geleerd werd, ik was zo verbaasd dat er niets aangeboden werd aan kinderen die (tijdelijk) thuiszitten. Inmiddels wijzer geworden weet ik dat het gewoon zo gaat en dat er duizenden kinderen zijn zoals mijn dochter.

En nu hou ik dat snikkende meisje vast en voel haar angst trillen onder mijn handen, mijn blouse wordt nat van de tranen. (meer…)

Deze week is het Autismeweek van 25-03-2023 tot 02-04-2023. Ik deel bij deze graag een (wat luchtig) blog over #autisme

Al een aantal dagen loop ik over een blog na te denken, het laat me niet los.
De “wilde perzik”! En nee dit wordt geen gezond fruitblog 😉 we komen uiteindelijk echt uit op autisme!

Een paar jaar geleden zag ik ze voor het eerst; “wilde perziken”. Kleine platte oranjeroze vruchten in een doosje bij de buurtsuper.
Ik dacht wat zijn dat voor raar uitziende platte dingen en schonk er verder geen aandacht aan, als ik perziken wilde nam ik de gewone of nog makkelijker uit blik. Tot vorig jaar, ze waren in de aanbieding de “wilde” perziken, ik dacht; ach laat ik eens een doosje meenemen ik vond de kleur eigenlijk wel heel mooi zo rozerood. Thuisgekomen legde ik ze in een blauw schaaltje en maakte er een foto van, zo die stonden toch best mooi op mijn houten aanrecht!

Na een paar dagen rook ik een zachte zoete geur in mijn keuken, ik wist eerst niet waar het vandaan kwam, maar al gauw kwam ik erachter dat de “wilde perziken” deze heerlijke geur verspreiden. Nieuwsgierig geworden pelde ik bij een rijpe perzik de schil eraf en sneed hem in stukjes, de geur die van de perzik afkwam was zo heerlijk dat ik verwonderd was. Hoe kan iets wat er zo apart en anders uitzag nu zo heerlijk ruiken? Maar toen nam ik een hap en ik was gelijk verkocht, wat was dit heerlijk, dit was vele malen lekkerder als een gewone perzik, terwijl ik ze behalve de kleur eigenlijk niet zulke mooie vruchten vond. Sindsdien ben ik dol op dit heerlijke fruit en geniet ik er met volle teugen van als ze er zijn. Uren nadat je een wilde perzik hebt gepeld ruiken je handen nog heerlijk!

Ineens dacht ik aan mijn dochter met autisme, ze doet me aan een “wilde perzik” denken, ze lijkt niet op een “gewone perzik”. Daardoor duurde het ook langer voordat ik doorhad dat ze heel bijzonder was. De buitenkant, het contact, het gedrag maakte dat ik haar vaak niet begreep.
Maar nu ik langer met haar onderweg ben en haar rustig haar gang laat gaan leer ik haar steeds beter kennen en langzaamaan komt er een zoete geur vrij die nieuwsgierig maakt. Hoe denkt zij over de wereld om haar heen, hoe neemt zij dingen waar en heel vaak komt het voor mij als een verrassing (meer…)