Zorgeloos zorgen

Het vroege zonlicht schemert roze door mijn rode gordijnen, ik hoor de vogels en blijf nog even heel stil liggen, luisterend, mijmerend, nog heel even in mijn eigen wereldje……. Ver weg van alle verplichtingen, van alle zorg, van alle instanties, papierrompslomp, telefoontjes die gepleegd moeten worden, zorgalarmen die klinken waar ik ook lees of kijk op internet of in de kranten. Alhoewel het nog vroeg is, wordt ik al moe bij de gedachte aan deze dag……..

Het liefste wil ik blijven liggen, wil ik het opgeven, ik wil niets meer, ik wil geen zorg meer regelen, ik wil geen verantwoording meer hoeven afleggen waarom we zorg nodig hebben voor mijn man en dochter. Ik voel me soms zo schuldig en een bedelaar als ik moet knokken voor elk stukje zorg wat nodig is. Beste regering, beste gemeente, beste zorginstanties: het spijt me oprecht dat we een “zorgintensief gezin” zijn, want dat was echt niet de bedoeling…..

Moe ben ik van het strijden voor onderwijs op aangepaste wijze, wat na anderhalf jaar zoeken en onderhandelen nu eindelijk vorm lijkt te krijgen. Maar het heeft zoveel van mij gevergd, vele uren van zoeken en bellen, vele gesprekken, zelfs een interview in de Telegraaf is er voor nodig geweest. http://www.telegraaf.nl/e/23863596
Maar ook dat werd me niet door iedereen in dank afgenomen, waarom treed je naar buiten met je problemen? Absoluut niet omdat ik ervan hou om in de belangstelling te staan, nee ik vind dat doodeng. Maar we hebben hieraan meegewerkt omdat ik knok voor dochter en voor alle andere thuiszitters in Nederland.

Nu mag dochter voorlopig thuisonderwijs doen (een soort LOI voor kinderen) maar ik moet daarvoor wel een cursus volgen. Geen cursus hoe dat onderwijs werkt, dat zou ik nog begrijpen en ook wensen. Nee ik moet een oudercursus volgen, een van de vele, afgelopen jaren.
De onderwerpen van deze cursus zijn o.a.: Wat is Autisme, en hoe ontstaat schoolweigering……ik zeg er verder maar niets over 😉 Het zijn 6 bijeenkomsten en ik moet ze verplicht volgen. Maar ik wil zo graag dat dochter onderwijs krijg, dat ik het doe.
Ik blijf nog even liggen en denk: wat zou het heerlijk zijn om zorgeloos te kunnen en mogen zorgen. Alleen maar bezig zijn met wat werkelijk nodig is thuis. Tender, love and care voor 2 allerliefste mensen……..

Wat zou het fijn zijn als de druk van instanties wegvalt en er vertrouwen komt in plaats van achterdocht of alles wel nodig is. Tot het uiterste ben ik gegaan totdat ik ooit een burn-out kreeg en ik voor hulp aan moest kloppen bij instanties. Ik dacht toen nog heel naïef dat het dan wel zou gaan lopen, maar ik heb er een baan bijgekregen! Als ik alleen maar naar het ongeluk van mijn man kijk, met hoeveel instanties we te maken hebben! Voor een Zorgindicatie was het CIZ nodig, voor de verantwoording daarvan het Zorgkantoor, voor een rolstoel de Thuiszorgwinkel, voor de scootmobiel: firma X, voor de trippelstoel voor in huis, de Zorgverzekering. Voor extra gemaakte kosten, de Letselschadeverzekering, voor de gehandicaptenparkeerkaart, de gemeente.

Dan alle ziekenhuisbezoeken naar 3 ziekenhuizen de afgelopen 2 jaar, de vele bezoeken aan de fysiotherapie waar manlief niet zelfstandig heen kan……… ik ga je niet verder vermoeien maar hou het er maar op dat er vrijwel elke dag een bezoek nodig is, een brief geschreven, of telefoontje gepleegd moet worden.
Nu heb ik het geluk dat ik Ziekenverzorgster ben en 8 jaar op een Spoedeisende Hulp heb gewerkt en nog een jaar als secretaresse bij de Raad van bestuur van een ziekenhuis, en wat is deze kennis van groot belang geweest afgelopen jaren.

Maar weet je wat? Ik ga het omdraaien, ik ben onlangs aan de opleiding Autismevriendelijke Coach begonnen. Dankzij onze lieve oudste dochter die dan hier thuis komt om te zorgen, kan ik naar de opleiding!
Want ik ga omdenken, ik ga van deze “zorg” een deugd maken! En ik hoop er uiteindelijk mijn werk van te kunnen maken, ervaring zit al in de pocket, nu de theorie nog! Met als uiteindelijke “specialisatie”: Medische zorg en Autisme want dat heeft mijn hart. Ik heb er weer energie van gekregen en heb al zoveel bijzondere mensen weer op mijn pad ontmoet! Dat ik dit ondanks alles ga aanpakken en ervoor ga zorgen dat ik weer een eigen “bestaan” krijg naast het zorgen thuis!

En een knappe instantie die me dan nog strikt voor een oudercursus! 😉

Difficult roads

Reacties (2)

  1. marika

    wat moedig !heel veel SUCCES !!
    XXX M

    Reageren
  2. O en MA

    wat een heerlijke morgen, ook zelfs als de zon niet schijnt
    want weer moed en geestelijke kracht vinden om door te gaan
    ja dat is super hoor, heel veel liefs en sterkte

    Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *