Zachte zorgen

Afgelopen weekend was ik uitgenodigd voor twee mantelzorgdagen met 3 andere moeders met kinderen met Autisme.
Vol verwachting en opgewekt ging ik daar naar toe. Met mij gaat het best goed en misschien kon ik wel iemand “helpen” en ik kon natuurlijk ook best nog wel wat leren! Met die gedachte zat ik op mijn fiets naar de locatie toe, genietend van de zon en de natuur.
Natuurlijk zoals altijd eerst een voorstelrondje….. het werd een voorstelronde met lange verhalen en bij het eerste verhaal pakte ik de doos tissues maar, want nog maar net begonnen stroomden de tranen al (bij anderen hoor!). Ik “deed” mijn verhaaltje, gooide er de nodige grapjes tussendoor want het moest vooral luchtig blijven. Van wie? Van mijzelf natuurlijk, niet te dramatisch doen hoor, een ander mag dat wel, dan ben ik een en al meeleven. Maar wat mezelf betreft gewoon kiezen op elkaar en doorzetten, het kan altijd erger.
Lieve moeders en twee kanjers van begeleidsters, het voelde zo goed. Thema’s werden aangestipt en steeds weer de verhalen en tranen tussendoor. Wat hebben we veel meegemaakt en wat zijn we vaak al ver met onze oplossingen voor de soms heftige problematiek van onze kinderen. Maar wat werden we ook wijzer van de handvaten en spiegels die we kregen.
De eerste dag ben ik zonder kleerscheuren (lees tranen) doorgekomen, wel enorm peinzend over dingen die ik gehoord gehad. Vaste overtuigingen die ik had leken ineens niet meer zo vast. En de dingen die ik uit gewoonte deed leken ineens niet meer zo vanzelfsprekend goed. Maar ik fietste toch blij naar huis om prompt op de bank in slaap te vallen.
De volgende ochtend verliep wat minder vlekkeloos, het thuisfront vond het niet zo fijn dat ik alweer wegging, mijn hoofd bonsde van de hoofdpijn. Ik wilde mijn elektrische fiets pakken uit de schuur, hij bleef haken en viel. Beschadigd helaas, maar erger: de elektrische bedrading was kapot en ik kon niet fietsen. In de voortuin stond ik al te huilen als een klein kind. Mijn zorgvuldig opgebouwde muurtje was aan het afbrokkelen…..
Met de auto dan maar en met een bonzend hoofd kwam ik gehaast binnen. Je kon het vast aan me zien dacht ik nog. En hoe gaat het met jou vanmorgen was de vraag. Gehuild heb ik niet maar ik was nu wel wat “eerlijker”. De dag ging zo zijn gang en zo ook mijn emoties, de dingen die gezegd werden kwamen hard en soms pijnlijk binnen. Mijn hoofd deed zo’n pijn en ik probeerde maar de controle te bewaren wat me maar met moeite lukte. Het ging over ontvangen, wat ontvangen…..?
En toen kwam daar het breekpunt, we mochten ervaren hoe we zelf konden “ontvangen”. Mijn handen werden liefdevol gemasseerd met lavendelolie. Ik moest me overgeven, m’n ogen sluiten, zelf niets doen als alleen maar ontvangen. Ik wist niet dat het zo moeilijk was: ontvangen! Ik brak en snikte het uit, al mijn reserves verdwenen, al mijn ellende kwam eruit. M’n make-up werd een drama, maar het kon me niets schelen. Hier was ik en ik was zo verdrietig over het leven, mijn leven, wat een puinhoop was het eigenlijk. Maar er was ook troost, troost van lieve vrouwen die maar een half woord nodig hadden, die precies die pijn begrepen. Die me vasthielden en niet zeiden dat het goed zou komen want dat weten we niet, maar er gewoon voor mij waren. Ziek als een hond van de migraine (hoe zou dat nou toch komen?) lag ik even later op een matje. Met m’n pijnlijke hoofd op een kussen en met m’n ogen dicht, hoorde ik ze zachtjes verder gaan met het programma. Ik? Ik die keurige ik lag daar gewoon maar bij. Ondenkbaar nog maar een dag geleden!
Nadat ik wat bijgekomen was hebben we dit weekend afgesloten, weer met de nodige tranen en ik deed nu gewoon gezellig mee! Was het somber, was het zwaar? Nee het was heerlijk, maskers af en jezelf zijn dat hebben we af en toe zo hard nodig in onze “rol” als zorggever.
Ontvangen kun je alleen als je je ervoor openstelt, en weet je: het is heerlijk om ook eens te ontvangen in plaats van altijd maar te geven. Ik wens de lezers van dit magazine ook zo’n heerlijke ervaring toe, het komt op je pad daar ben ik van overtuigd!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *