Wachten in de Mist

Als een zware donkere deken
ligt hij ogenschijnlijk doelloos te wachten
maar niets is minder waar
hij is als een vijand
die klaar staat
om op een onverwachts moment toe te slaan
en het ergste is dat jij dat weet dat ik dat weet
wat er nu is kan er morgen niet meer zijn
vele malen hebben we dit nu meegemaakt
het is bekend en toch ook niet

dan stellen woorden niets meer voor
holle frases zijn het
ze komen niet meer aan
betekenisloos gaan ze verloren.
dan rest alleen nog zwijgen
er alleen maar zijn
samen dragen we
soms laat ik even los
ademhalen
even weg uit dit donkere bestaan

loslaten is het moeilijkste
beseffen dat je niets kunt doen
als er alleen maar zijn

depressie zweeft als een mist om je heen,
de zon de vogels de zomergeluiden
ze bereiken je niet
ze doen je pijn
mijn aanwezigheid is maar nauwelijks te verdragen
in jouw stille donkere wereld

mijn lief herken ik niet
de wanhoop getekend op je gezicht
vragend zoekend vastklampend
verdwaal je in de mist
niet wetend welke richting je op moet gaan

waar ben je
ik zoek je
ik roep je
ik vind je

Ik hou je vast

 

 

Reacties (4)

  1. marjoleine

    Héél mooi geschreven, vanuit het hart duidelijk.
    Het lijkt me ook een soort mist, een depressie, soms dikker,dan dunner en af en toe een waterig zonnetje

    Reageren
  2. Sanneman

    Slik, van een afstand sta ik te kijken hoe jij jou en jullie leven verwoord. Met mijn harte pijn voel ik me machteloos lieve szus. En tegelijkertijd ben ik zo ontzettend met je verbonden lieve schat!!

    XXX San

    Reageren
  3. Eveline

    Even een virtuele hug! Wat kun jij de dingen goed verwoorden. Wat een pijn. Wat een begrip. En wat een kracht!
    Eveline de Ruiter

    Reageren
  4. Yvonne Kerstjens

    Dikke zoen voor jullie x

    Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *