Voorzichtig Voorjaar

Grote gele bossen koolzaad zwieren langs de weg, jong groen blad laat zich stralend zien. Het zonlicht is anders, vrolijker, dansend alsof het nu niet meer door een winterfilter hoeft. Het maakt me blij, ik kan op mijn fiets, hoewel het nog koud is, het voorjaar voelen in alle uithoeken van mijn “zijn”.
Ik leef op, ik gloei, ik krijg weer wat energie en geniet van een intens schouwspel van licht en lucht wat me van pracht haast pijn doet.

En zo zie ik ook mijn meisje een beetje opbloeien, het is klein maar zo mooi, het is teer maar zo vol belofte. Ze lacht weer eens, ze kan weer wat langer onder de mensen blijven. Ze zit wat vaker naast me op de bank, gewoon zoals een meisje van 15 jaar doet, even met je moeder kletsen. Ze tekent, ze maakt filmpjes en soms hoor ik heel even de gitaar, deze klanken klinken voor mij als hoopvolle muziek vanaf haar anders zo stille kamertje, waar ze zich al zo lang “verstopt”.

Wat was deze winter vaak koud en zwaar, wat heb ik gevochten en soms ook verloren tegen de monsters van bureaucratie, tegen vooroordelen, tegen wachtlijsten, tegen moedeloosheid. Tegen het monster wat onze dochter in de grip hield, noem het depressie, noem het zoals je wilt, maar het hing om haar heen en het was af en toe vreselijk om aan te zien, die enorme moedeloosheid, de angst en eenzaamheid.
Niet eten, niet kunnen slapen, niet van je kamer af durven komen door de angst, niet mee kunnen gaan naar een winkel, het ging slechter en slechter. Er werd gezegd dat opname nodig was om dit te doorbreken. Ik ben niet tegen opname, ik heb groot respect voor ouders die de beslissing van opname voor het welzijn van hun kind durven en kunnen nemen. Maar alles in mij riep dat dit niet de weg was voor dochter en soms voelde ik mij zo eenzaam daarin. Want wie ben ik dat ik het beter denk te weten als een psychiater, een arts, een orthopedagoog……..

Ja, ik weet wie ik ben, ik ben haar moeder, en mijn dochter is al 15 jaar mijn “schaduw” want waar ik ga, daar is zij. En juist de afgelopen maanden mochten we daar een kleine verandering in gaan zien. Ze kon mij beter loslaten, ineens kwam daar een eigen mening waar wij dan met open mond naar zaten te luisteren. Ze denkt na, ze denkt veel na………. ook stelde ze de laatste maanden steeds vaker vragen over het waarom van dingen, ook pijnlijke dingen over haarzelf. Waarom autisme, waarom zo’n pijn hebben van de eenzaamheid, waardoor komt die angst mamma, waarom kan ik niet eten? Ik wist ook vaak de antwoorden niet maar we konden samen daarover nadenken, we hebben ook wel eens samen gehuild, gewoon van onmacht.
Maar dat geeft niet, zij weet ook dat moeders niet altijd alles kunnen dragen of een antwoord weten en daardoor durft ze ook over eigen haar angsten en verdriet te vertellen. En daardoor kon zij, konden wij het een plekje geven.

En nu is het dan opeens voorjaar, ineens “sprankelde” het ons huis, ons leven binnen. Het was zo welkom, maar ik werd er door verrast, het deed haast pijn na zoveel somberheid en donkerte.
Vanmiddag zat ze met haar gezicht in de zon, haar haar glanst weer, er zitten weer lichtjes in haar mooie groene ogen, wauw het voorjaar baant zich voorzichtig een weg in onze dochter. Wat blijft is het autisme, maar wat komt is acceptatie en de kunst ermee om te gaan en de sterke kanten sterker te maken.

Ze mag zijn wie ze is, op haar tempo en op haar manier!

serge-rebecca2.jpg

Foto: Telegraaf

Reacties (4)

  1. autichef

    Mooi & herkenbaar. Geniet van dit voorjaar!

    Reageren
    1. Flowermum (Auteur bericht)

      Dank je wel!

      Reageren
  2. Anna Sophia

    Tja, het doorbreken met een (gedwongen) opname… ook wij hebben het niet aangedurfd voor onze inmiddels 17-jarige zoon. Laat dit voorjaar een nieuw begin zijn.

    Reageren
    1. Flowermum (Auteur bericht)

      Ik hoop het ook voor jullie Anna Sophia! Sterkte!

      Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *