Veerkracht….

In het zachte avondlicht ligt de tuin er ogenschijnlijk vredig bij. Rozenstruiken buigen diep door onder trossen laatbloeiende zachtgeurende bloemen. De druif wikkelt zich via ingewikkelde wegen om de pergola heen en laat hier en daar nog wat trossen vruchten zien, maar is ernstig verwilderd. De buxus moet hoognodig weer eens geknipt worden maar omdat de hortensia er zo mooi doorheen bloeit laat ik dat nog even gaan. De vlinderstruik had ik niet goed teruggesnoeid dit voorjaar, hij is echt veel te groot geworden. Het vogelvoederhuisje moet ook nog gerepareerd worden voor komende winter zodat we de vogels vanuit huis kunnen zien eten. Mijmerend loop ik door de tuin en zie eigenlijk vooral wat er niet gebeurd is deze zomer.
Een zomer waarin ik nauwelijks in de tuin ben geweest, een zomer waarin ik niet mijn rust en ontspanning kon vinden in de tuin (mijn lust en mijn leven) door diverse oorzaken. En nu begint het blad al te verkleuren, de zomer is voorbij gegaan zonder het mij te laten weten. Daar dwarrelt een geel blad naar beneden en ik moet bukken om niet in een spinnenweb te lopen.

De tuin weerspiegelt zo goed hoe ons leven op dit moment loopt, er zijn grote zorgen in ons gezin. Onze dochter die door haar autisme al 2 jaar niet naar school kan. Het ongeluk van mijn man met de enorme nasleep, en die nu al 5 jaar thuis is vanwege een burn-out en chronische depressie en die bij het reintegreren op een zorgboerderij een ernstig ongeluk kreeg inmiddels 2,5 jaar geleden.
Afgelopen weken hebben we veel gesprekken gevoerd samen, ik krijg steeds meer inzicht hoe een depressie werkt en wat een onzichtbaar lijden dat teweeg brengt. Hoe mensen, maar ook officiele instanties niets maar dan ook niets lijken te snappen van depressies. De berichten in de media van bekende nederlanders die er een eind aan maakten……het raakt me diep.
Terwijl het langzaam schemerig wordt, ril ik plotseling bij het idee dat hij er niet meer had kunnen zijn. Eerst de depressie en het niet meer willen leven en daarna het ongeluk waardoor er ook lichamelijk een groot probleem is ontstaan. Niet meer goed kunnen lopen, altijd pijn, onzekerheid over hoe het verder moet gaan.

Afgelopen week hebben we te horen gekregen dat mijn man zijn IVA aanvraag (vroegere WAO) is afgewezen eigenlijk simpelweg omdat hij nog zelf naar het toilet kan en een stuk brood in zijn mond kan stoppen. En hij maakte de fout dat hij zei dat hij nog van onze kleindochter kan genieten………dan ben je niet depressief genoeg werd er gezegd. Ik ben verbijsterd en lamgeslagen over zoveel onkunde bij het UWV. Ze gaan er weer een jaar aanplakken, weer aankijken of het volgend jaar beter zal gaan. Waar vechten we eigenlijk nog voor of tegen, ik weet het niet eens meer, het enige wat we willen is rust.
Toen kwam de letselschadeverzekering met de mededeling dat ze het niet nodig achten dat er aanpassingen aan de woning komen of dat er een verhuizing naar een aangepaste woning nodig is. Terwijl ze afgelopen april nog gouden bergen beloofden omdat ze zagen dat traplopen echt bijna niet mogelijk is.
Vertwijfeld belde ik onze tussenpersoon, steun en toeverlaat in de letselschadezaak. Waarom gelooft niemand ons, riep ik…….dat komt omdat jullie altijd optimistisch zijn zei hij, en omdat jullie netjes zijn en geen grote mond hebben. Omdat jullie huis geen puinhoop is en jullie jezelf niet verwaarlozen.
Maar ik zie het, zei hij en ik blijf voor jullie vechten, want ik ken geen mensen met zoveel veerkracht als jullie en ik ken veel mensen die met minder problemen al niet meer overeind komen. (dat waren zijn woorden)
Natuurlijk ben ik blij met zo’n prachtig compliment maar wat helpt het ons? Moeten we dan eerst vervuilen? Moet ik in hongerstaking gaan? (niet slecht voor mijn lijn overigens 😉 ) Moet ik mezelf m’n positivisme ontzeggen? Moet mijn man eerst nog eens van de trap vallen? Moeten we met de vuist op tafel slaan, schelden, vloeken, tieren? Dit past zo helemaal niet bij ons, wij willen gewoon gehoord worden, we willen dat er echt naar ons geluisterd wordt.

Maar ik ben inmiddels wel de wanhoop nabij, onze woonsituatie is echt onhoudbaar aan het worden. Mijn man kan gewoon niet meer de trappen lopen, en het is ook gevaarlijk omdat hij soms plotseling door zijn been zakt. Er is ook iets mis met de zenuwen in zijn been, en een traplift is hier niet mogelijk op een overloop van 1m2 waar 3 deuren op uit komen. Hoe moet het verder, wie het weet mag het zeggen!
Vlak bij ons huis staat een aangepaste woning te koop, helemaal perfect voor mijn man met een slaapkamer en badkamer op de begane grond. Maar omdat hij niet in de IVA komt kunnen we het huis zelf niet kopen. Ik vroeg aan de letselschadeverzekering help ons dan alsjeblieft een hypotheek te krijgen, het is een grote verzekeraar met een eigen hypotheekafdeling. Want we kunnen de hypotheek gewoon zelf betalen, maar hebben goedkeuring/ondersteuning nodig bij de aanvraag en dat kunnen zij doen, maar ook dat doen ze niet. En dus zal er denk ik niets anders opzitten als binnenkort een bed in de woonkamer te zetten.

Veerkracht voelt momenteel aan als een piepklein veertje wat bij het minste geringste in de lucht vliegt en niet weet waar het terecht komt……….

soft heart

Reacties (3)

  1. Len-Saya

    Lieve Flowermum,
    We kennen elkaar al via Twitter. Ik vind het zo herkenbaar zoals jij over je tuin schrijft. Mijn tuin heeft mij altijd geholpen om mij staande te houden. De planten werden begoten met mijn tranen. Maar nu ligt ze er verwaarloosd bij, ik kom er niet aan toe of kan mij er niet meer toe aanzetten om ook maar wat te doen in de tuin. Zelfs de laatste bonen pluk ik niet meer. Ik ben te verdrietig, boos en bezorgd dat het mij niet meer lukt om te huilen laat staan om te genieten. Ook mijn tuin laat mij in deze dagen nog steeds haar mooiste kant zien: de rozen zitten alweer vol met knoppen, de asters, dahlias, heleniums, salvias bloeien nog volop. Ach..de snoei van de vlinderstruik kan het volgend jaar wel weer. Ik snoei mijn vlinderstruiken aan het eind van het seizoen een beetje in fatsoen en in het voorjaar pas helemaal terug. Mijn gemeente maakt een rommeltje met het overgangsrecht en de privacy van mijn zoon. Ik steek nu mijn boosheid, ook energie, om de onderste steen boven te krijgen om alles volgens de wettelijke en bestuurlijke afspraken te laten verlopen. Dat is tich niet teveel gevraagd?
    Ik wens jou en jouw gezin veel sterkte,
    Liefs,
    Len

    Reageren
  2. Ans Visser

    De onmacht ……

    Reageren
  3. madelon

    lieve meid,

    mijn hart gaat uit naar jullie, jullie die al zo veel hebben meegemaakt, te veel. ik gun jullie zo een rustige tijd, zodat jullie op kracht kunnen komen en genieten van het leven en dat er voor je man ook weer licht schijnt ergens want in deze situatie kun je ook niet goed herstellen. ik wil geen lege opstekers geven want je verdiend meer, jullie verdienden echte oplossingen. de oplossingen die jullie zo hard nodig hebben kan ik helaas niet geven want ik heb ze niet.
    het enige dat k kan aan bieden en ook met liefde aanbied is een luisterend oor en als het nodig is een dikke knuffel.
    heel veel sterkte
    veel liefs
    Madelon

    Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *