Prachtige verbondenheid

Ze is groot, echt groot, maar heel rustig staat ze voor me, Yfke de grote zwarte Friese merrie. Ze kijkt naar me met zachte rustige ogen. En daar bovenop zit statig en rechtop mijn dochter. Haar ogen stralen, haar schouders zijn ontspannen, haar rug is recht en vastberaden en ze geeft het paard zachtjes met haar hielen aan dat ze in de stap mag gaan.

Ik kan mijn ogen niet van haar afhouden als ze wegrijdt, wat is ze mooi zo, wat is ze ontspannen. Hier voor mijn ogen gebeurt zoiets bijzonders dat ik wel moet blijven kijken. In de verte zie ik haar rijden in de bak, ze zegt niets, het paard voelt haar feilloos aan, loopt en draaft, wend en keert, net wat dochter maar wil.

IMG_1001

Hier op de zorgboerderij is ze zo op haar plaats, al 3 jaar mag ze hier komen eerst alleen op zaterdag en de tijd dat ze niet naar school ging 3 keer per week. Een zorgboerderij waar de liefde van haar leven op haar stond te wachten, de grote zachtaardige Friese Merrie Yfke. Als dochter aankomt en naar de wei gaat komt ze vanzelf aangelopen, en als een een hondje loopt dit prachtige paard achter haar aan. Zonder woorden begrijpen ze elkaar, dit is een verbondenheid die vriendschappen met andere kinderen vervangt. Want die zijn er vrijwel niet, dochter wil het wel maar kan het vaak niet; vriendschappen onderhouden.
Als ik haar later ophaal verteld ze met glanzende ogen en opgetogen stem dat ze zonder zadel heeft gereden, met alleen een touw als halster. Ik schrik, maar laat het niet merken, dit kan ze en dit geeft haar kracht. Maar is dit hetzelfde meisje als het meisje dat niet naar school kan, die vaak zo bang, onzeker en in zichzelf gekeerd is?

Ik geniet van haar verhalen over Yfke, ik zie hoeveel goed het haar doet. Hoe ze zich even sterk voelt en nieuwe energie krijgt. Ook ben ik blij met die paar uurtjes die ik dan voor mezelf heb. Even opladen en weten dat dochter een paar uur mag genieten in de buitenlucht in plaats van achter de computer zitten omdat ze geen contacten heeft. Wat heerlijk dat dit kan met een indicatie voor Zorg.

Maar sinds een paar maanden pakken donkere wolken zich samen over deze zorg er moet van alles veranderd worden, de zorg die dochter krijgt wordt per 1 januari 2015 overgeheveld naar de Gemeente. Alles gaat veranderen, participeren moeten we, in onze eigen kracht gaan staan, ons netwerk inschakelen, dit zijn zomaar wat kreten die hierover gaan. Alsof we dit niet allang gedaan en geprobeerd hebben voordat we vastliepen!
Het is een onmogelijke taak voor Gemeentes om dit in zo’n kort tijdsbestek te kunnen regelen en wat een onrust en onzekerheid voor vele mensen die zorg zo hard nodig hebben. Veel mensen houden angstig hun adem in, niemand weet nu nog hoe het precies zal moeten gaan vanaf januari 2015.

De Zorgboerin verteld me dat ze gebeld heeft met onze Gemeente hoe zij zich aan kan melden als zorgaanbieder, de papieren en het keurmerk zijn er. Haar wordt verteld dat ze er nog helemaal niet mee bezig zijn, ze kunnen geen antwoord geven op vragen, terwijl het over 4 maanden al zover is. Ik probeer me geen zorgen te maken, maar het is moeilijk.

In gedachten zie ik dochter rijden en voel even hoe vrij zij zich voelt, sterk en ze kan communiceren….. met het paard. Hoe mooi is dat, hoe kostbaar voor een kind met Autisme, de onvoorwaardelijke vriendschap van een dier. In moeilijke situaties mag ze bedenken dat zij op dat paard zit en dat ze sterk is, hopelijk zal ze dat eens toe kunnen passen. De Zorgboerin weet haar uit haar kwetsbaarheid te halen, laat haar dingen doen met het paard waar ik niet aan moet denken. Ze weet hoever ze kan gaan en geeft haar zelfvertrouwen, dochter doet daar dingen die ik haar thuis niet aan kan leren. Hoe mooi en belangrijk is dat!
Ik hoop dat de Gemeente beseft dat deze kwetsbare groep mensen en kinderen zo afhankelijk is van passende zorg, dit mag en kan niet verdwijnen!

Toen ik klaar was met dit blog waar dochter (nog) niets van weet vertelde ze dat ze een filmpje had gemaakt. Hieronder de link, ik vertel er niets over maar onze gedachten waren onbewust op elkaar afgestemd!

 

 

Reacties (3)

  1. marika

    mooi, duidelijk,
    het was van de week nog op tv; over dagbesteding oa zorgboerderijen, met vragen van de kamer aan de regering.

    stuur je verhaal met filmpje naar de gemeente, autisme vereniging en/of zorgboerin.
    misschien helpt het; kunnen ze er iets mee.
    maar… dat had je zelf waarschijnlijk ook al bedacht.

    groetjes en sterkte!

    Reageren
  2. aniek

    Ik heb uw verhalen met tranen in me oogenggelezen ik heb ook een vorm van autisme en loop ook tegen ding aan voor al onbegrip en zo ik herken me zelf in uw dochter ik heb ook een paard die ik een ochtend in de week verzorg ik vind het heerlijk even in je eigen wereldje ik hoop dat het goed komt met uw dochter

    Reageren
    1. Flowermum (Auteur bericht)

      Dank je wel Aniek, wat fijn dat je ook zo kan genieten van je paard verzorgen, heerlijk even ontspannen he!

      Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *