Passend Onderwijs, het past (nog) niet….

Het is nu ruim 2 jaar geleden dat onze dochter een “thuiszitter” werd. Nooit had ik toen kunnen bedenken dat ze zo lang niet naar school zou gaan. We “hadden” immers rugzakjes en we “kregen” Passend Onderwijs, voor ieder kind alle kansen om naar school te kunnen gaan, het klonk allemaal zo mooi. Hoopvol ging ik aan de slag voor onderwijs dat zou passen voor dochter.
Maar naar school gaan is helaas geen recht, het is alleen een plicht. Als ouder kun je geen school dwingen je kind Passend Onderwijs te bieden, dat blijkt wel in de praktijk nu een jaar na de invoering van Passend Onderwijs. Maar omdat het wel een plicht is moet je aan veel instanties verantwoorden waarom er voor je kind geen passende school is.

Onze dochter van 16 jaar heeft Autisme en een angststoornis dat houdt in dat ze o.a. moeite heeft met informatie/prikkelverwerking, grote klassen, drukke schoolpleinen, een continue veranderend rooster ze wordt daar letterlijk ziek van. Leerkrachten die uitvallen, invallers die je niet kent, themaweken die je vaste Nederlands, Duits, Aardrijkskunderooster overhoop gooien, dochter raakt daarvan in paniek. Na een reguliere basisschool, een 1e klas op een reguliere Mavo en 2 maanden op een cluster 4 school zit ze dus nu al ruim 2 jaar thuis. Want ook de Cluster 4 school kon niet de veiligheid en stabiliteit bieden die ze nodig heeft. Het was een school dicht in de buurt zodat ik haar kon brengen en halen. Er zaten echter veel kinderen met grote gedragsproblemen op, onze dochter heeft ook problemen maar geen agressief gedrag, schreeuwen, weglopen, gooien met dingen…… ze heeft hier een erg nare tijd gehad. Later heeft deze school gezegd dat ze haar niet aan hadden moeten nemen omdat ze daar niet “paste”. Fijn die erkenning, maar dochter heeft er een trauma erbij.
Nu doet ze thuis IVIO onderwijs, een soort LOI voor kinderen. Ze gaat heel langzaam maar haalt erg goede cijfers en de begeleiding? Die doe ik, en eens in de 2 tot 3 weken komt er iemand van de school die dit aanbiedt een half uur langs om te vragen hoe het gaat.
Dit is Passend Onderwijs anno 2016.

Niemand wil dat z’n kind 2 jaar thuiszit, het is af en toe loodzwaar om weer de boeken op tafel te moeten leggen en je kind te stimuleren aan het werk te gaan met lesstof in een methode die zelfs voor mij ingewikkeld is. Ik heb hier niet voor geleerd ik weet niet of ik het goed doe. Begeleiding voor onderwijs mag ik niet inkopen van haar zorgindicatie, want onderwijs en zorg zijn nog niet “ontschot” terwijl dit zo hard nodig is. Mijn baan heb ik jaren geleden al moeten op geven omdat dit niet meer te combineren was met de zorg voor onze dochter. Nu ben ik naast gebruikelijk full time moeder ook autismecoach, leerkracht, chauffeur, zorgverlener en verpleegster, 24 uur per dag (ja ook vaak s’nachts). Want kort geleden hebben we gehoord dat dochter ook een vorm van reuma heeft waardoor ze al jaren veel pijn heeft en erg vermoeid is. Dit maakt het hele Passend Onderwijs verhaal nog moeilijker, welke school kan aangepast Onderwijs bieden voor kinderen met psychische en lichamelijke problemen? Welk Cluster….. 1,2,3 of 4??
Is er dan geen enkele goede school die iets kan bieden aan dochter? Ja die zijn er zeker, alleen niet in onze regio, verder reizen als 10 kilometer is gewoon geen optie voor haar. Vanwege de angst en vermoeidheid/pijn.

En zo komt het dat dochter al 2 jaar thuis zit, uitzichtloos, niet wetend hoe en welke weg te volgen. Het allerergste is de eenzaamheid, geen school of clubs hebben betekent ook geen vrienden. Dus raakt ze steeds meer geisoleerd, het is schrijnend om te zien hoe een ooit levenslustig creatief meisje (ondanks de problemen die ze had) wegkwijnt en steeds magerder en verdrietiger wordt. Ik kan als moeder geen vriendin vervangen, en ik heb zo vaak geprobeerd haar in contact te brengen met andere kinderen maar het is te moeilijk, te ingewikkeld voor haar om vriendschappen te onderhouden, zeker als je niet naar school gaat. Ze heeft een online vriendin waar ze een computerspel mee doet, maar die gaat naar school, dus ze telt de uren letterlijk af totdat het meisje uit school is en ze iemand heeft om online mee te “praten”. Hoe eenzaam!

Passend Onderwijs anno 2016 is er niet voor iedereen, het is er zelfs niet voor heel veel kinderen. Er is veel onzichtbaar leed, onzichtbaar voor Samenwerkingsverbanden, ZATcommissies,
Leerplichtambtenaren, Zorgcoordinatoren, Onderwijsinspectie, Minister Dekker……. want thuiszitters zijn onzichtbaar, ze zijn alleen een cijfertje in de thuiszittersstatistieken,
Maar het kind, wie ziet het kind eenzaam op zijn/haar kamertje, denkend dat het zijn of haar schuld is dat ze niet naar school kunnen, het verdriet van er niet bij horen. De ouders die worstelen en doodmoe zijn van het zoeken naar oplossingen, van het verantwoorden, van zorgen, van de bureaucratie…….`

Ik hoor wel eens moeders na 2 weken vakantie verzuchten: heerlijk dat ze weer naar school gaan, ik zeg tegenwoordig maar niets meer.
2 jaar is lang, heel lang voor het kind maar ook voor de ouders. Wat zou het heerlijk zijn om dochter s’ morgens uit te kunnen zwaaien als ze op haar fiets zou stappen met een dikke boekentas en om haar succes te kunnen wensen met haar toets Engels en plezier met haar vrienden! Ik kan er alleen maar van dromen en soms om huilen.

Passend Onderwijs 2016 past nog lang niet voor alle kinderen.

Deze tekening maakte ze onlangs, het zegt meer als 1000 woorden……

Beccadown

 Becca’s Artwork Facebook met haar tekeningen

Reacties (15)

  1. Petra de groot

    Het is triest maar realiteit. En ieder kind dat niet binnen het passende hokje van een school past loopt nare ervaringen op die onderwijs nog minder passend maken. Om kinderen vooral deze kinderen mee te laten doen moet je investeren. Dat levert veel op. Voor t kind maar ook voor onze samenleving. Alleen staan kosten geld en rendement nu centraal.
    En niet t kind. Dus wordt je op jonge leeftyd gewoon afgeschreven voor de rest van je leven. Wat dat kost interesseert niemand. En daarmee gooien we veel talent door t riool en een passende plek in de maatschappij.
    En dat is erg.
    De kwaliteit van een samenleving wordt afgemeten aan hoe men met de zwaksten omgaat.
    En op dit moment is dat niet best in Nederland….

    Reageren
  2. Linda

    Wat een ontzettend verdrietige situatie. Ik volg je op twitter al een tijdje, en durfde het eigenlijk niet zo goed te zeggen, omdat ik zelf verbonden ben aan Missionpuppy Nederland. Maar wij trainen samen met de jongeren hulphonden voor psychische beperkingen, oa angst en autisme. Het haalt hen veelal uit hun sociale isolement en zorgt dat de angst afneemt. Een meisje met een soortgelijk verhaal heeft onlangs meegewerkt aan een reportage, alhoewel de focus meer lag van de redactie op eetstoornissen, maar goed. Het staat op de Facebook van Missionpuppy. Jouw verhaal lezende, wilde ik je deze optie toch voorleggen. Niet om je wat te verkopen of ongevraagd advies te geven, maar als optie.
    Sterkte met alles.

    Reageren
  3. Yvonne Kerstjens

    Ik heb hier dezelfde situatie, en sluit me aan bij Linda…een pup in huis was een super beslissing. Dochter komt veel buiten,praat met andere hondenbezitters en fleurt echt op. Sterker nog, volgende week komt pup nr 2.

    Reageren
  4. Esther van Velden

    Woorden schieten tekort, wat een afschuwelijk situatie voor je dochter en jouwzelf. Ik kan alleen maar diep zuchten, en je heel veel energie toewensen.

    Reageren
  5. Karen

    Hier ook en dan twee kids…en dan te bedenken dat homeschooling zo normaal en gewoon is in Canada, waar we woonden….wat wordt een kind in Nederland toch een onderdeel van anderen hun salarisstrookje…in deze moderne tijd.

    Reageren
  6. Boomsma

    Pup is een geweldig idee. Een lieve hond (king charles spaniël ook wel cavaliertje genoemd) zijn ontzettend lieve honden voor kinderen met angst. Ik kan je aan een goed adres helpen waar die honden zijn.
    Verder: elk mens /jongere /kind wil erbij horen maar ook gezien in zijn kwaliteiten. Eigen bijdrage leveren. Dan heb je ook minder last van de sociale vaardigheden die nodig zijn.
    Je dochter kan prachtig tekenen: kan ze ook schrijven? weblog maken zoals jij waarin ze beschrijft wat ze meemaakt? Of een boek? Uiten is van belang.
    En zijn er anderen die je dochter ook les kunnen geven (niet van school maar mensen uit je familie, buurt die ook bijles kunnen geven)Dan ziet ze anderen dan alleen haar moeder. Ik weet dat het sociale netwerk vaak steeds kleiner wordt maar dat is nodig. Jij mag niet omvallen. En je dochter heeft andere gezichten nodig, geen klasgenoten dan in ieder geval andere betrokken uit de buurt(volwassenen). Als die er niet zijn, heb je al eens hulp gevraagd aan het buurtteam omdat voor je te organiseren? (eigen kracht bijeenkomst) of aan een maatschappelijk werker?
    Sterkte .. en goed dat je dit signaal afgeeft…
    Suzanne

    Reageren
    1. Petra

      Suzanne, wat goed van jou dat jij deze moeder en dochter helpt door zóveel bruikbar tips te geven!!! Hier ook een zoon met autisme, zit vooralsnog ” gewoon” op Havo….wordt ‘ uiteraard’ wel gepest….maar we redden het nog! En na al jullie verhalen gelezen te hebben ben ik wel overstag:puppy 2 komt er!!! Dieren, met hun gevoelige sensors , kunnen zoveel betekenen voor deze kids…. Hoop van harte dat het Flowermum ook gaat lukken!!! Petra

      Reageren
  7. A. De Mare

    Is er ergens een meldpunt in zake thuiszitters? Ergens waar ouders met elkaar in contact kunnen komen? Ons zoontje van acht zit nu sinds oktober helemaal thuis, geen diagnose, boven gemiddeld begaafd, gewoon veel meegemaakt de afgelopen jaren en door hooggevoeligheid deed dit erg veel met hem. Passend onderwijs zou toch ook een stukje extra zorg moeten betekenen? Dat bleek dus niet het geval en een verwoede poging die zorg te zoeken in het cluster 4 onderwijs mislukten omdat juist deze school meer van de dwang en pijnprikkels bleek te zijn. Dus binnen enkele maanden op die school een dubbel getraumatiseerd, angstig, onrustig gesloten kind dat gelukkig al redelijk bij gekomen is van het veilig thuis zijn. Moet wel toegeven dat het reguliere onderwijs waar hij eerst zat meer deed om het onderwijs passend te maken dan de cluster 4 schoolwaar hij vervolgens heen ging…

    Reageren
  8. Len

    Zoon met autisme is op 15 jrg leeftijd gestrand. VSO heette dat toen nog. Pas toen hij 30 was, heeft hij een opleiding (REA-college) kunnen oppakken nadat ik al diverse pogingen had gedaan en steeds afwijzing kreeg. Er waren toen hij 15 jaar was nog geen rugzakjes, maar wat ik zo hoor van jou en anderen is er nog niet veel verbeterd. Dat sluit overigens ook aan bij mijn huidige ervaring: het is ook vaak afhankelijk van waar je woont, op welke trede van de maatschappelijke ladder je staat, wie je tegenkomt aan hulp en vooral je eigen volharding ( en dan nog loop je tegen muren op). Hier in Zuid-Limburg is de situatie bijna hopeloos. Er is in de reguliere zorg nauwelijks een zorglijn autisme. Voor jeugd bestaat er iets door ‘Kannerhuis Nederland’, maar veel stelt het niet voor. Mijn ervaring is dat er binnen GGZ nauwelijks oog is hoe belangrijk opleiding/werk is en als er al besef is, weten ze daar nog steeds te weinig raad mee. Jarenlang heb ik gezeuld met mijn zoon voor passende zorg, bij scholen aangeklopt, heel veel brieven geschreven etc. Pas toen hij, toen hij 28 jaar was, hulp kreeg van een gz-psycholoog ( eigen praktijk en daarnaast in grote VGZ instelling werkzaam) die er wel oog voor had, heeft hij die draad weer kunnen oppakken. Gewoon omdat deze psycholoog wel de weg wist, er wel oog voor had en ook wist wat mijn zoon nodig had en er ook praktisch naar handelde. Maar doordat mijn zoon zolang geïsoleerd is geweest van leeftijdgenoten, van alles eigenlijk, heeft hij een enorme ervaringsachterstand. Het niet meer naar school kunnen gaan ging gepaard met jarenlang isolement, hij verliet het huis 15 jaar lang niet meer. En de GGZ (Mondriaan)? Steeds maar wisselingen van zorgverleners door ziekte, contracten die niet meer verlengd werden, ontslagname totdat hij op zijn 18e jaar overging naar Mondriaan volwassenenzorg. Kon Mondriaan jeugdzorg nog thuiskomen, was dit bij volwassenzorg not done. Mijn zoon moest maar naar hun komen en zelfs een kennismakingsgesprek thuis zat er niet in. Er was dus geen hulp meer ook al stelde dat in feite ook niks voor. Omdat het steeds slechter ging, heb ik met MEE gezocht naar GGZ die wel thuis kon komen, al is het maar voor het eerst opbouwen van vertrouwen. Maar je wordt steeds terug verwezen naar de regio. Bemiddeling van een psychiater uit een heel andere regio heeft er voor gezorgd dat er van Mondriaan iemand van de FACT kwam (eens per 3 weken) om samen met hem aardappelen (leren) schillen. Toen kwam er in Mondriaan een interne reorganisatie en heeft het 9 maanden geduurd voordat we hoorden wie de zorg ging overnemen. En ja hoor..alweer …hij komt maar naar ons, thuiskomen doe ik niet. Gelukkig had hij een pgb en daarmee heb ik hulp (ZZP’rs) voor hem kunnen inkopen waardoor hij leerde weer stappen te zetten. Het is nog steeds onduidelijk of hij het pgb kan houden, want er wordt aangestuurd op ZIN. Naast de ervaringsachterstand heeft het ook als gevolg dat de weg voor vervolgonderwijs inmiddels zo goed als is afgesloten. Hij is 32 jaar inmiddels, ook heel intelligent maar moet om verder te studeren alles zelf bekostigen. Maar goed: samenvattend wil ik zeggen dat er niet alleen medewerking nodig is van scholen, rugzakjes e.d. maar dat er medewerking moet zijn op alle fronten. Nu Jeugdzorg bij de gemeente ligt, maakt het ook niet gemakkelijker om medewerking te krijgen, lijkt me.

    Reageren
  9. Joke Kleijn

    Hier een soortgelijke situatie. Wel twee jaar geleden een pup voor hem aangeschaft en daar heeft hij zelf de cursussen mee gevolgd (bij een “normale” hondenschool). Hij heeft pleinvrees. Nu komt hij vier keer per dag buiten en fietst ook af en toe met de hond. Af en toe gaat hij nu alleen vissen en als het niet zo’n goede dag is dan neemt hij de hond (witte herder) mee.
    Vorig jaar is hij wat dagbesteding gaan doen bij de hondenschool (ook dierenenpension). Ze bleken zorgboer te zijn.
    Morgen gaat hij starten met een opleiding daar op het terrein.
    Er komt één keer per week een leerkracht en zijn begeleider vanuit het dierenpension gaat het overdag helpen met de leer/maakopdrachten en daarbuiten veel met de honden ondernemen en wat klussen in en om de gebouwen aldaar.
    Er komen maximaal vijf jongeren aan dit project meedoen (tot 28 jaar).
    Hij kan ook een MBO1 diploma behalen. Hij mag er twee jaar over doen.
    Het schijnt druppelsgewijs bij de zorgboeren ingevoerd te worden.
    Ik heb goede hoop dat dit passend is voor mijn zoon. Hij verdiend het!!
    En ik hoop dat er voor alle thuiszitters een goede oplossing komt!!

    mvg, Joke

    Reageren
  10. yoni van ekkendonk

    Zo herkenbaar het lijkt mijn eigen verhaal wel! Ik heb een soortgelijke situatie en ik besloot er door jou verhaal een eigen stukje te schrijven op mijn eigen blog. Nieuwschierig? – Jarenlang heb ik thuis gezeten zonder onderwijs! http://yonivanekkendonk.blogspot.nl/2016/01/jaren-lang-heb-ik-thuis-gezeten-zonder.html

    Laat je me even weten hoe je het vind?

    Reageren
    1. Manon

      Hoihoi,

      Misschien een beetje een gekke vraag maar ik ben heel erg benieuwd naar jouw verhaal. Ik heb onderzoek gedaan naar thuiszitters namelijk. Maar ik kan jouw blog helaas niet openen, heb je die zelf weer verwijderd of komt dat omdat het verouderd is? Als het kan zou ik hem nog heel graag willen lezen.

      Groetjes,
      Manon

      Reageren
  11. Janneke

    Wat een indrukwekkend, verdrietig verhaal zeg!
    Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe. Durf te vragen om hulp, want er zijn vast genoeg mensen die je willen ondersteunen. Dit schrijven is al stap 1, knap van je!

    Reageren
  12. Mandy

    Zo herkenbaar….. ik voel wat je voelt, ik begrijp wat je zegt….respect voor jou… x

    Reageren
  13. Mystica-Rosa

    Pfff…wat een verhaal…wat triets…en aan de reacties: “Hoe herkenbaar!”
    Tja passend onderwijs?
    Op dit moment loop ik ook op mijn tandvlees…hopende dat mijn 11 jarige zoon met Asperger en een PTSS (Post Traumatisch Stress Syndroom) op het VO wordt aangenomen, waarvan wij vinden dat dit de enige juiste plek voor hem is. Hierom zoveel stress…want vinden ze daar wel dat hij daar past…want helaas ook op deze VO is er een bepaald hokjes mentaliteit waarin mijn kind moet passen 🙁

    Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *