Langzaam loslaten…..

Het is 11 jaar geleden dat ik je handje vasthield en voor het eerst met je naar school liep, je had vlechtjes in je haar en op je rug een roze prinsesserugzakje met een pakje wicky en een liga. Je danste en sprong en zong liedjes……..
Ik moest m’n tranen verbijten, want ik wist dat ik je nu echt achter moest laten. Ook wist ik dat er “iets” met je was, maar wat wist ik niet precies. Zou de juf geduld met je hebben, zou ze je fantasietaaltje wel begrijpen? Zou ze niet boos worden om je driftbuien als je weer eens op de grond ging liggen gillen?
Jij had er allemaal geen weet van wat er in mijn hoofd rondging en huppelde vrolijk door want nu was je groot en ging naar groep 1!

Jaren en jaren later is het nu, wat een weg hebben we afgelegd met je. De zorgen die ik me maakte zijn helaas wel waarheid geworden. Je hebt verschillende scholen doorlopen waarvan de Jenaplanschool nog de meest geschikte was. Er waren dieren op school, veel planten en veel aandacht voor de emotionele ontwikkeling, helaas was er wat te weinig aandacht voor het onderwijs waardoor je een pittige leerachterstand op liep. Die je overigens weer helemaal hebt ingehaald!

En vandaag ga je na een lange weg voor het eerst naar de kliniek voor Deeltijdbehandeling voor je angsten, sociale angst, autisme angst. Je weet het tegen mij zo goed te benoemen, maar toen we op de intake waren kon je helemaal niets maar dan ook niets meer zeggen. Ik was gefrustreerd na het gesprek en ook een beetje boos diep van binnen, zouden ze nu wel weten wat jij nodig hebt vroeg ik mezelf ook bezorgd af.
Sorry mamma dat ik dichtklapte, zei je op de weg terug naar huis. Ach lieverd daar hoef je toch geen sorry voor te zeggen…..
Ik bedacht me; stel dat dochter epilepsie zou hebben en ze zou daar een behandeling voor moeten ondergaan. We zouden op gesprek zijn in een epilepsiekliniek en ze zou daar een enorme aanval krijgen, hoe zou ik me dan voelen?
Ok…… dat is omdenken! Dan zou ik denken, niet fijn voor haar maar wat goed dat ze gelijk hebben kunnen zien wat er aan de hand is! Toen kwam er ontspanning bij mij en dacht ik; ze gaat naar een Autismekliniek en ja daar krijgt ze een “aanval” van angst en klapt dicht. Weten ze gelijk hoe het met haar is!

Gisteravond ging ik je welterusten zeggen, (ja dat doen we nog steeds! 🙂 )  maar je huilde en zei; ik kan het niet mamma, niet weer een groep met kinderen die ik niet ken, ik wil niet, ik kan toch thuis blijven bij jou?
Ik pakte je hand en zei heel weinig, alleen maar dat ik zeker wist dat je het wel zou kunnen omdat ik in de buurt zou blijven.
Vanmorgen stapte je bleek en trillend in de auto, we moesten een half uur rijden en een half uur lang hebben we over je favoriete muziek gepraat, de ene na de andere vraag stelde ik en je vertelde en vertelde maar. Ik hoopte dat daardoor die malende angst in je hoofd jou niet zou gaan overheersen, dat je daardoor de stap zou kunnen zetten.
We werden hartelijk ontvangen en ik liep mee naar de groep en ineens was daar die flits van dat kleine meisje met de vlechtjes die mijn hand vasthield. Het leek wel of ik je opnieuw naar groep 1 bracht….. ik slikte m’n tranen weg en hoopte zo heel vurig dat je hier op je plaats zou zijn. Dat “de juf” niet boos zou worden als je niets kon zeggen of als je niet mee zou willen doen met een activiteit.
Na een korte rondleiding en de afspraak dat ik in de buurt zou blijven ging ik de lange gangen weer door naar m’n auto. Ik moet je weer loslaten mijn grote dochter van 15, ik moet je toevertrouwen aan andere mensen die jou sommige dingen veel beter aan kunnen leren als ik.
Ik moet je loslaten voor je eigen bestwil zodat je verder kunt en je vleugels kunt gaan uitslaan. Welliswaar nog heel beschermd, maar je moet jezelf los gaan maken. Maar daarvoor moet ik eerst jouw hand loslaten, zodat je kunt gaan, nog niet te ver voor nu, langzaam loslaten, stapje voor stapje…………

Blog loslaten

Reacties (7)

  1. WIl

    Mooi geschreven en zo invoelbaar ook.

    Reageren
  2. Autinurs

    Wat het einde betekend voor de rups,
    is de geboorte van een vlinder.

    Heel veel sterkte!

    Reageren
  3. Dorien Davidse

    Lieve Flowermum en Rebecca,

    Prachtig geschreven: recht uit het hart. Ik zie Rebecca af en toe op de zorgboerderij. We zijn er vaak op verschillende dagen. Ik zag haar met Yfke: samen gelukkig. Ik zie haar na het verlies van Yfke. Wat ik zie is maar een momentopname. Maar ik zie Rebacca die haar angst niet uit de weg is gegaan: ze is naar de boerderij gekomen waar de lege stal van Yfke was! Ze ging erover in gesprek. Ze richt zich op de toekomst: Ze koestert het veulen van Yfke. Wat is zie is niet een bang klein meisje maar een ontluikende sterkte vrouw die haar verdriet niet uit de weg gaat maar er dwars doorheen gaat. Dat vergt moed. Dat is volwassen worden! Ik vind Rebecca een prachtige, fantastische meid. Het is voor haar een worsteling om haar weg te zoeken in dit leven, wat niet alleen voor haar maar voor velen vaak verwarrend en onbegrijpelijk is. Maar ze komt er wel!
    Veel liefs van Dorien

    Reageren
  4. Yoni van ekkendonk

    Het is net alsof dit verhaal van een van mijn ouders afkomt. Het komt ineens heel dicht bij en het is zo herkenbaar! Ik ben nu 23 en heb ook autisme en heb alles wat jij nu beschrijft ook meegemaakt.. De allereerste keer dat ik opgenomen werd was ik 11 jaar.. Ik werd opgenomen ik weet hoe moeilijk het voor mij was.. Zo verdrietig dat ik papa en mama los moest laten! Ik herken me hier zo in! Ik woon nu nog steeds in een groep om te leren zelfstandig te kunnen wonen later! Ik werk hard aan mezelf en nog niet zo lang geleden ben ik een blog begonnen om mijn verhalen met de rest van de wereld te kunnen delen! En ook omdat ik het fijn vind op mijn gevoel kwijt te kunnen! Je mag altijd een kijkje nemen op me blog! Naast autisme heb ik ook een licht verstandelijke beperking! Groetjes yoni

    Reageren
    1. Flowermum (Auteur bericht)

      Dank je Yoni voor je verhaal! Ik hoop dat schrijven jou ook zo mag helpen zoals het mij helpt! Dapper om het hier te delen!

      Reageren
  5. Wilhelmina

    ach Flowermum,ik zit in tranen bij het lezen van je verhaal. Het had de mijne kunnen zijn.Vond het ook vreselijk moeilijk. Dat angstige gezichtje achter het raam waar ik vandaan liep. Totaal ontredderd liet ik haar achter,toen nog niet wetende wat er met haar was. Dat er iets niet kloptte had mijn moedergevoel me al lang verteld,maar ja,geloofde toen nog een beetje meer in de mensen die het wel ‘beter’,zouden weten. Het luktte niet op school en op haar 10 de moest ik haar nog verder loslaten voor een opname die ruim een jaar zou duren. Verscheurd voelde ik mij,een bloedend hart,de onmacht dat we het uit handen moesten geven!Nu jaren later woont ze begeleid zelfstandig. Ik kan zeggen dat ze het goed doet. Het is de strijd waard geweest! Wens jullie,wat er maar te wensen valt,en dat een deel van jullie dromen uit zullen komen💞

    Reageren
  6. Wilhelmina

    Hai! Had aangelegd dat ik wel reacties op mijn mail wilde ontvangen. Kreeg daar melding van. Zie daar bij nader inzien toch maar vanaf. Blijf wel reageren op artikelen die me raken,interesseren. Sorry dat ik je misschien hiermee heb belast! Gr Wilhelmina

    Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *