“Geluksdiploma……”

Behoedzaam doet ze de voordeur open, daar staat Mike een jongen uit haar klas van 3 jaar geleden. Hij krijgt gitaarles van haar vader.

Hoi zegt ze; hoe gaat het?
Goed zegt hij, ik heb net m’n diplomauitreiking gehad.
Ja nog van harte gefeliciteerd he, lacht dochter en laat hem binnen.

Ik zit op de bank er hoor dit gesprekje aan, even krimp ik in elkaar, zij had ook examen kunnen doen dit jaar. Dan hadden wij vandaag ook in een warme aula met allemaal blije ouders gezeten. De ouders waar we 4 jaar geleden ook mee in de aula zaten toen onze kinderen brugpiepers werden.
Maar dan nu met een fototoestel in de aanslag, applaus voor je kind wat 4 jaar zo hard gewerkt heeft. Het kind wat jij zo vaak hebt moeten motiveren, achter de broek heb moeten zitten, boos moeten zijn over slechte cijfers, maar trots als het wel goed ging. Helpen bij werkstukken, briefjes schrijven aan de docent dat ze echt geen huiswerk heeft kunnen maken gisteren of hij voor een keer……. ja ze gaat het echt maken. In het holst van de nacht je kind naar school brengen voor een excursie naar Parijs, ophalen van een schooldisco, ja zo gaat dat.
Ach ik ken het allemaal van oudste dochter, we mochten het gelukkig al een keer meemaken!

Samen gaan ze de trap op, even een uurtje gitaarspelen wat knapt ze daar van op, contact met een leeftijdsgenoot! Even later hoor ik stemmen, gitaarspel en af en toe gelach, het doet me zo’n goed.

En wat hebben wij dan afgelopen 3 jaar allemaal gedaan? Vooral heel veel gesprekken met scholen, instanties, hulpverleners, urenlang zoeken op internet naar mogelijkheden voor passend onderwijs. Dochter helpen om therapie te kunnen volgen, de ene psychiater na de andere, de ene hulpverlener na de andere. Zorg regelen, vervoer naar deeltijdbehandeling regelen, nieuwe indicaties voor elkaar krijgen, bezwaarschriften indienen. Elke week de SVB bellen als er weer dingen niet klopten rondom uitbetaling van de zorgverleners. Een ROM meting hier een enquete daar, een gesprek met die en nog maar eens met een ander van die instelling. En iedere keer weer opnieuw je verhaal vertellen waarom dochter door angst/autisme en door hele nare schoolervaringen en niet passend onderwijs niet meer naar school kan.
Ondertussen ook nog dochter helpen met onderwijs thuis, haar motiveren om behandeling voor haar angst te volgen. Proberen de bijwerkingen van de antidepressiva zo veel mogelijk te beperken. Liters en liters soep koken als ze niets anders kan eten door de misselijkheid. En vooral overal in gesprek blijven over passend onderwijs, op Twitter, Facebook en met instanties. Je constant inhouden en opletten met wat je zegt en welke informatie je verstrekt aan wie, want je hebt iedereen nodig. Dus nee niet boos worden als je je kind met veel moeite mee hebt gekregen naar een afspraak en de hulpverlener blijkt die afspraak volkomen vergeten te zijn.
Het waren tropenjaren……….

En als afsluiting zaten we gisteren bij de leerplichtambtenaar, er gaat een vrijstelling van onderwijs aangevraagd worden. Geen druk meer, geen stress en angst meer het is nu definitief klaar. Ik heb daar even heel hard gehuild, ik weet niet of het van opluchting was of van verdriet. Maar het begrip van de LPA deed mij erg goed en ik hoop dat deze last langzaam van onze schouders zal glijden. Dochter’s weg gaat nu eenmaal anders……maar gelukkig worden kan je ook zonder diploma!

De voordeur slaat dicht en met haar puppy in haar armen gaat ze weer naar haar kamer, ze moet bijkomen van dit bezoekje. Ze heeft gehuild vorige week toen alle berichten op Facebook voorbijkwamen van alle geslaagden, het was haar jaar. Ook ik heb gehuild maar heb iedereen van harte gefeliciteerd want ook ik weet wat een prestatie dit is en ik gun het elk kind en zijn/haar ouders van harte.
Onze dochter komt er ook, daar ben ik van overtuigd, wij gaan verder met haar voor een geluksdiploma, daarna zien we wel weer!

Blog loslaten

Reacties (4)

  1. robbert van rijs

    ik kwam na een aantal jaar weer op uw blog en las dit recente stukje.
    wat heb je een vreselijk moedige dochter die ondanks alle tegenslagen in haar leven er in ieder geval zoveel mogelijk mee probeert om te gaan.

    ook wil ik u laten weten dat ik u buitengewoon bewonder hoe jij jijzelf er door heen slaat

    ondanks alles heeft je dochter op 1 punt heel veel geluk gehad en dat is dat ze jou als moeder heeft!

    groepjes

    robbert van rijs

    Reageren
    1. Flowermum (Auteur bericht)

      Hartelijk dank voor je reactie heel bemoedigend!

      Reageren
  2. Jennifer

    Tranen in mijn ogen. Wat zijn jullie toch moedig! Van mij krijgen jullie beide een dapperheidsdiploma. Haar tijd komt nog, dan maar via een andere weg. Wat fijn dat er een lieve klasgenoot langs gekomen is om zijn geluk te delen. En van de liefde van een pup knapt iedereen zich van op.

    Reageren
  3. Leva

    Wat moedig van jullie dochter en hoe herkenbaar het verdriet..

    Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *