Er is altijd wel weer een vlinder…..

Lente….een gele vlinder danst door de tuin, telkens zweeft ze haar rondje en strijkt af en toe neer op een van de eerste bloemen. Zo teer, maar ook zo vrij, zo schijnbaar zorgeloos…….vlinders, ik kom ze zo vaak tegen op bijzondere momenten.
Een verliefd stelletje koolmeesjes vliegt in en uit het pas opgehangen vogelhuisje. Ze zijn best kieskeurig, dan gaat de een erin en dan gaat de andere weer eens binnen kijken. Het is een felgekleurd ding het vogelhuisje, compleet met een voordeur, raampjes en een bloempot, het mannetje vindt de ingang blijkbaar niet groot genoeg en verbouwd nog even wat aan het invlieggat.
Ze zijn druk en hebben helemaal geen weet wat er zich allemaal in het grote huis waar de tuin bij hoort afspeelt, ze trekken zich nergens iets van aan en volgen gewoon hun natuurlijke instinct. Ze weten ook niet wat een plezier mij dit geeft, het gekwetter, hun manier van onderzoeken, keuren, weggaan en weer terugkomen. Dit prachtige spel van de lente gaat ondanks alles gewoon door.

Hoe anders is het in ons “nestkastje”, waarin zoveel gebeurt, waar hoge toppen afgewisseld worden met diepe dalen, waar tranen van verdriet en wanhoop zich vaak mengen met tranen van ontroering om de kleine mooie dingen in het leven. Ruim 2 maanden na onze verhuizing beginnen we ons aardig thuis te voelen, de traplift is er inmiddels en na een paar keer slikken zie ik mijn man nu rustig en zonder pijn omhoog en naar beneden gaan.  Hoe heerlijk de tuin waarin alweer van alles bloeit, mijn lust en leven.
Maar hoe dubbel is het dan dat de zorgbureaucratie in dit huis op dit moment werkelijk op ontploffen staat.

Mijn man is kortgeleden eindelijk afgekeurd na een traject van 5 jaar, maar het UWV heeft een fout gemaakt in de uitkeringsbeschikking en uiteraard kan dat niet zomaar teruggedraaid worden. Er ligt weer een vragenlijst met 30 vragen klaar voor nog een extra herbeoordeling. En we hebben een verzoek bij de rechtbank in moeten dienen, want ja de termijn waarbinnen bezwaar gemaakt kon worden door ons verliep bijna omdat de persoon die erover ging vrijwel onbereikbaar was.  Het UWV mag zelf wel bijna onbeperkt verlengen, even voor de duidelijkheid: zij hebben een fout gemaakt…..
Ook hebben we 9 vragenlijsten voor het Pijncentrum ingevuld voor mijn man, voor de ernstig invaliderende zenuwpijn die hij heeft en dan krijg hij een brief: de wachtlijst is nog 4 maanden (neemt u nog maar een paracetamolletje?? )

2 brieven van de Sociale Verzekeringsbank, we hebben nog niets gehoord van uw gemeente, beide zorgindicaties worden binnenkort afgesloten.
De nieuwe zorgindicaties zijn in behandeling, wat kunnen wij hieraan doen? Stuur die brieven naar de gemeente en niet naar de client, die schrikt zich wezenloos…..

En afgelopen maand hebben we 4 verschillende brieven over de Eigen Bijdrage voor de zorg gekregen, dit wordt berekend naar hoeveelheid zorg en inkomen. In de eerste brief van het CAK werd een eigen bijdrage vastgesteld van 582 euro per 4 weken. Naar adem happend heb ik deze maar even terzijde gelegd. Een week later kwam er een brief van het CAK uw maximale eigen bijdrage is wel 582 euro, maar u gaat voor dit hele jaar 190 euro per 4 weken betalen. Oké grote opluchting, veel geld maar nog te doen.
Weer een week later kwam er een brief van de gemeente; uw eigen bijdrage gaat 3855 euro per 4 weken bedragen……. eerst was ik doodstil, je hoofd zegt wel dit kan helemaal niet, maar als je dit op papier ziet staan gebeurt er wel iets met je, ik raakte volledig in paniek. Hebben mensen die dit soort brieven sturen wel enig gevoel, denken ze überhaupt na? Ik bedoel; dit is toch waanzin; 3855 euro per 4 weken, wie kan dat nou betalen, wie verzint zoiets? Boete op ziekzijn noem ik het inmiddels.
De coach heeft de gemeente gebeld en gezegd dat het CAK 190 euro heeft opgelegd. Volgens de gemeente hebben ze een fout gemaakt en moesten we dat zelf maar melden bij het CAK.
We hebben even afgewacht en ja hoor na een week kwam er weer een brief van het CAK; uw eigen bijdrage wordt 582 euro per 4 weken, zonder enige uitleg waarom. Hoe gaan wij dit betalen……. en hoe fout is het dat de ene gemeente een maximale eigen bijdrage rekent van 200 euro en de ander gewoon het onderste uit de kan haalt en het ze niet kan schelen hoe je dat voor elkaar krijgt. Er blijken grote overschotten te zijn in de WMO budgetten bij de gemeentes, jaaaa roept Staatsecretaris van Rijn, zie je het kan wel, bezuinigen! Maar eerder kwam uit een onderzoek dat 25 % van de mensen af moet zien van zorg vanwege het niet kunnen betalen van de eigen bijdrage. Zo kan ik het ook……. #bezuinigen. Alle menselijkheid lijkt onze regering vreemd.

Verder hebben we nog de aanvraag voor een andere rolstoel, de trippelstoel is kapot, het thuisonderwijs voor onze dochter loopt helemaal vast, zij staat ook op een wachtlijst voor revalidatie, aanvraag gehandicaptenparkeerplaats duurt al 4 maanden, overleg met letselschade…. ach ik schei uit, het is veel, dat begrijp je wel. Er zijn weken dat we elke dag 1 of meerdere zorgafspraken hebben, elke dag telefoontjes plegen of instanties achterna lopen omdat ze hun werk niet goed doen. De vraag van de WMO of de rolstoel voor uitstapjes was…… deed ons in lachen uitbarsten. Wat is dat ook alweer, een uitstapje maken? Onze uitstapjes gaan naar ziekenhuizen, UWV, revalidatie, psychiater, gesprekken bij de instelling waar dochter zorg krijgt en ga zo maar door. Maar wie weet……ooit?

Vanuit mijn ooghoek zie ik de meesjes weer, ze komen met takjes en strootjes, vliegen in en uit. Ik concentreer mij op hen en voel hoe ik langzaam weer ontspan. Zij gaan gewoon door ondanks dat het nestkastje scheef hangt door de laatste storm.
En zo doen wij het ook, doorgaan ondanks alle weerstand en zorgen, met een lach en een traan, en genieten van alle dingen die nog wel kunnen. Zoals een koolmezenpaartje in de tuin, zouden we dit voorjaar kleintjes krijgen?

En vandaag maakte ik deze foto in de tuin, zomaar een “toevallig” prachtig moment waar ik zo blij van wordt! De gele vlinder vloog in een tulp en heel voorzichtig kon ik haar bewonderen, zo teer, zo schijnbaar zorgeloos.

 

                                                        Vlinder

Reacties (2)

  1. Amarja

    Mooi!!!! In mijn gelukkige zorgeloze leventje kan ik ook zo van de tuin genieten….
    Dan lees ik jouw belevenissen wel met een traan hoor…
    Hoop op jonkies voor je!!!
    je zussie!

    Reageren
    1. Flowermum (Auteur bericht)

      Xxxx dank je lieve zus!!

      Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *