Dwarrelende Bladeren

Het is nog heel vroeg als ik zachtjes de deur uitga met de hond, de zon begint net op te komen, grote kruisspinnen bungelen achteloos in hun met mist gevulde webben. Dikke slakken glijden sloom het struikgewas weer in.
Naast mij onze trouwe viervoeter die blij is dat we er onverwachts vroeg op uit gaan. De vogels laten zich zo aan het begin van de herfst nog even van hun beste kant horen. Het is een priveconcert voor mij alleen, denk ik blij en ik laat deze helende “muziek” zijn werk doen.

Knisperende bladeren onder mijn voeten in allerlei kleuren, beukenootjes, kastanjes, witte paddestoelen, bruine paddestoelen. Het zijn de onmiskenbare tekenen van de herfst die in aantocht is.
Maar het maakt mij niet somber, integendeel het is de schoonheid van de vergankelijkheid die nadat ze overgaat in een dorre stille winter straks in alle uitbundigheid weer zal ontwaken in de lente.
Zo gaat dat al eeuwen en dat stelt gerust. Het is een zekerheid die nooit teleurstelt.
Ik adem de pittige lucht in gevuld met de typische geuren van bladeren, bomen, van mos, ach ja gewoon van….. de herfst. Zo samen lopen met de hond kan mij intens gelukkig maken, genieten, even opladen. De natuur als helende bron voor ons bestaan.

Al lopend overpeins ik de dingen die gaande zijn in ons gezin, het thuiszitten van dochter en de moeizame weg die ze op dit moment volgt om weer naar school te kunnen gaan. Het autisme wat steeds duidelijker wordt, de angsten waar ze mee moet leren leven….
De depressie van partner die opspeelt en weer afzwakt, maar vooral ook zijn heup die maar niet geneest en waar we nog heel veel ziekenhuisbezoeken voor zullen moeten afleggen.
Hoe hou je het vol, vragen mensen vaak, maar dat is geen keuze, dat doe je gewoon. Gewoon omdat je van elkaar houdt, omdat je ja hebt gezegd tegen goede en slechte tijden. Gewoon omdat het je kind is waar je zo lang op heb moeten wachten en waar je zo zielsveel van houdt.
Ik kan en zal niet ontkennen dat het soms heel zwaar is, maar ik weet ook dat alle dingen mee werken ten goede ook al zie ik het soms niet gelijk. Soms lijkt het leven ondraaglijk, het lijden te groot, de angst voor wat komen gaat verlammend…… Maar is het niet heel vaak zo dat we achteraf zeggen, het is gelukt, ik ben er nog, het is goed geweest, ik ben er sterker van geworden. Lijden brengt groei met zich mee, loslaten van patronen, pijnlijk bewust worden van eigenschappen die niet zo fijn zijn. Het betekent soms loslaten met moeite, maar ook groeien in verwondering dat je het kan!

Ik voel dankbaarheid voor alle dingen die ik wel heb, voor mijn kwetsbare maar lieve partner, voor mijn geweldige dochters en schoonzoon, voor mijn kleine Zonnestraaltje die haar kusjes gul uitdeelt aan Oma. Ik ben dankbaar voor mijn moeder die nog zo midden in het leven staat en altijd zoveel belangstelling voor ons en haar kleinkinderen toont. Ik ben dankbaar voor lieve broers en zussen die ons ondersteunen waar ze kunnen, voor lieve vriendinnen, veel en zo verschillend van karakter, vriendinnen om mee te lachen en om mee te huilen, om te bellen als je echt even niet meer kunt.
Het leven gaat anders als ik me 30 jaar geleden had voorgesteld, heel anders. Maar zou ik net zo kunnen genieten van al het mooie als ik deze dingen niet meegemaakt had? Dat is een vraag die ik mezelf vaak stel. Ondanks alles voel ik me een gelukkig mens, juist omdat ik zo kan genieten van de kleine dingen en het grote geluk niet (meer) na hoef te jagen.

De hond alert als altijd, staat soms stil als ik te langzaam ga en tikt me even aan met zijn snuit alsof hij wil zeggen, kom kijk daar eens, kom nu eens uit je gedachtenwereld, het is zo mooi!
Enthousiast brengt hij een stok en haalt me daarmee terug naar het genieten, naar het moment van nu. Bladeren dwarrelen naar beneden als een gouden regen, als een gouden zegen voor wie ze ontvangen wil. Lopen wil ik en doorgaan, blijven zoeken naar de juiste weg. Niet opgeven maar meebewegen. Net als de seizoenen want na een donkere koude winter volgt een uitbundig voorjaar waarin weer nieuw leven tevoorschijn komt. En nu op deze mooie herfstochtend kan ik me daar al op verheugen. De seizoenen in ons leven doen me vaak denken aan de natuur, dat geeft me hoop en de moed om door te gaan.
De hond kijkt naar me op, kom jongen, we moeten maar eens terug naar huis. De bladeren rood, bruin, goud, geel dwarrelen achter ons op de grond…..

 

1375688_685122904831122_744272045_n

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *