Uncategorized

“Geluksdiploma……”

Behoedzaam doet ze de voordeur open, daar staat Mike een jongen uit haar klas van 3 jaar geleden. Hij krijgt gitaarles van haar vader.

Hoi zegt ze; hoe gaat het?
Goed zegt hij, ik heb net m’n diplomauitreiking gehad.
Ja nog van harte gefeliciteerd he, lacht dochter en laat hem binnen.

Ik zit op de bank er hoor dit gesprekje aan, even krimp ik in elkaar, zij had ook examen kunnen doen dit jaar. Dan hadden wij vandaag ook in een warme aula met allemaal blije ouders gezeten. De ouders waar we 4 jaar geleden ook mee in de aula zaten toen onze kinderen brugpiepers werden.
Maar dan nu met een fototoestel in de aanslag, applaus voor je kind wat 4 jaar zo hard gewerkt heeft. Het kind wat jij zo vaak hebt moeten motiveren, achter de broek heb moeten zitten, boos moeten zijn over slechte cijfers, maar trots als het wel goed ging. Helpen bij werkstukken, briefjes schrijven aan de docent dat ze echt geen huiswerk heeft kunnen maken gisteren of hij voor een keer……. ja ze gaat het echt maken. In het holst van de nacht je kind naar school brengen voor een excursie naar Parijs, ophalen van een schooldisco, ja zo gaat dat.
Ach ik ken het allemaal van oudste dochter, we mochten het gelukkig al een keer meemaken!

Samen gaan ze de trap op, even een uurtje gitaarspelen wat knapt ze daar van op, contact met een leeftijdsgenoot! Even later hoor ik stemmen, gitaarspel en af en toe gelach, het doet me zo’n goed.

En wat hebben wij dan afgelopen 3 jaar allemaal gedaan? Vooral heel veel gesprekken met scholen, instanties, hulpverleners, urenlang zoeken op internet naar mogelijkheden voor passend onderwijs. Dochter helpen om therapie te kunnen volgen, de ene psychiater na de andere, de ene hulpverlener na de andere. Zorg regelen, vervoer naar deeltijdbehandeling regelen, nieuwe indicaties voor elkaar krijgen, bezwaarschriften indienen. Elke week de SVB bellen als er weer dingen niet klopten rondom uitbetaling van de zorgverleners. Een ROM meting hier een enquete daar, een gesprek met die en nog maar eens met een ander van die instelling. En iedere keer weer opnieuw je verhaal vertellen waarom dochter door angst/autisme en door hele nare schoolervaringen en niet passend onderwijs niet meer naar school kan.
Ondertussen ook nog dochter helpen met onderwijs thuis, haar motiveren om behandeling voor haar angst te volgen. Proberen de bijwerkingen van de antidepressiva zo veel mogelijk te beperken. Liters en liters soep koken als ze niets anders kan eten door de misselijkheid. En vooral overal in gesprek blijven over passend onderwijs, op Twitter, Facebook en met instanties. Je constant inhouden en opletten met wat je zegt en welke informatie je verstrekt aan wie, want je hebt iedereen nodig. Dus nee niet boos worden als je je kind met veel moeite mee hebt gekregen naar een afspraak en de hulpverlener blijkt die afspraak volkomen vergeten te zijn.
Het waren tropenjaren……….

En als afsluiting zaten we gisteren bij de leerplichtambtenaar, er gaat een vrijstelling van onderwijs aangevraagd worden. Geen druk meer, geen stress en angst meer het is nu definitief klaar. Ik heb daar even heel hard gehuild, ik weet niet of het van opluchting was of van verdriet. Maar het begrip van de LPA deed mij erg goed en ik hoop dat deze last langzaam van onze schouders zal glijden. Dochter’s weg gaat nu eenmaal anders……maar gelukkig worden kan je ook zonder diploma!

De voordeur slaat dicht en met haar puppy in haar armen gaat ze weer naar haar kamer, ze moet bijkomen van dit bezoekje. Ze heeft gehuild vorige week toen alle berichten op Facebook voorbijkwamen van alle geslaagden, het was haar jaar. Ook ik heb gehuild maar heb iedereen van harte gefeliciteerd want ook ik weet wat een prestatie dit is en ik gun het elk kind en zijn/haar ouders van harte.
Onze dochter komt er ook, daar ben ik van overtuigd, wij gaan verder met haar voor een geluksdiploma, daarna zien we wel weer!

Blog loslaten

De rust keert weer….

Ineens voel ik een pootje op mijn knie, ik kijk naar beneden en zie twee lieve kraaloogjes die me onderzoekend aankijken. De kleine man wil even aandacht en dat vraagt hij heel zacht en rustig. Ik leg mijn laptop weg en neem de kleine pup op schoot. De zachtheid en warmte van de pup gloeit door me heen. Wat is dit mooi, wat is dit fijn. Tranen van dankbaarheid branden in mijn ogen, ik slik ze weg, dochter zit in een hoek van de kamer achter haar computer en tekent op haar digitale tekenbord. Wat een rust heerst er, het voelt bijna sereen na het heftige afgelopen half jaar met de verhuizing, de nieuwe herindicaties, de bezwaarprocedure van het UWV, de onrust over de Eigen Bijdrage en ga zo maar door.
We zijn gesetteld en voelen ons thuis in onze nieuwe woning met traplift en een veel betere indeling die zo fijn is omdat er 2 mensen van het gezin bijna de hele dag thuis zijn. Allemaal een eigen plekje, kamers genoeg.
Dochter heeft een fijne zolderkamer en ze voelt zich daar heerlijk geborgen en zat tot vorige week elke dag op haar kamer. Maar de laatste tijd vroeg ze steeds vaker of een van ons bij haar op de kamer kwam zitten omdat ze zich zo eenzaam voelde. Gewoon een boek lezen was goed, praten hoefden we niet. De aanwezigheid van een van ons was belangrijk, het was weer een stapje naar meer contact.

Toen kwam 2 weken geleden de kleine pup, wat was dochter moe de eerste dagen. Zoveel indrukken, zo iets moois om voor te zorgen! Hij mocht mee naar de zolderkamer en vermaakte zich opperbest. Ook sliep hij vanaf dag 1 in haar bed, naast haar hoofdkussen, hij is nog zo klein en sliep heel de nacht door! (wonderbaarlijk voor een pup van 9 weken)  En s’morgens rond 7.00 uur maakt hij haar wakker, met z’n pootje op haar gezicht, soms wat hard maar ze was gelijk goed wakker en een en al aandacht voor Benji; gauw naar buiten om te plassen!
Vaak hoorde ik haar schaterlachen als ik beneden was, wat een balsem voor je moederziel na zo’n lange periode van verdriet en depressie.
Na een week vroeg ze of haar computer beneden mocht staan op de keukentafel. Diep van binnen dacht ik; nou nee….. ik heb die rust om alleen te zijn in de huiskamer zo hard nodig. Maar al snel maakte dat plaats voor dankbaarheid dat de behoefte om zich op te sluiten blijkbaar aan het afnemen is. De grootste bron van onrust en onveiligheid is namelijk weggenomen. Na 2,5 jaar hebben we de knoop doorgehakt met de Orthopedagoog: er gaat een vrijstelling van Onderwijs aangevraagd worden. In m’n andere Blog lees je er meer over. http://flowermum.nl/loslaten/

En nu zit ze aan de keukentafel en tekent, de pup dartelt door het kamer, ligt op haar voeten, kijkt op schoot mee als ze een spannend spelletje doet, legt een balletje voor haar voeten en nodigt uit tot spelen. Ook vraagt hij aandacht omdat hij naar buiten moet om te plassen. Ik zit op de bank en observeer deze prachtige wisselwerking tussen het hondje en dochter.
Gisteren kregen we bezoek en ik wilde hen even alleen spreken, ik vroeg of dochter even wilde wandelen met de hond. Ze “trapte” er argeloos in en voor ze het wist liep ze voor het eerst sinds hele lange tijd alleen buiten met haar puppy. Zonder spanning, zonder eindeloos vragen, zonder zelf mee te moeten. Diegenen die mijn blogs regelmatig lezen weten dat dit een grote stap is. Wat ik of andere hulpverleners dit afgelopen jaar niet hebben kunnen bereiken, doet de kleine Benji moeiteloos en volledig ontspannen. Elke ochtend staat ze om half 8 met hem in de tuin, het nieuwe (normale) ritme is al bijna gewoon.
Zo dankbaar ben ik dat we naar ons eigen gevoel hebben geluisterd en het heft wat betreft de behandeling en therapie van dochter weer stevig in handen hebben genomen. Niet alles is zinvol, niet alles is helpend en daarmee wil ik niet de hulpverlening in een kwaad daglicht stellen, maar het was vaak niet passend, het ging zo tegen mijn gevoel in. Maar door beter naar dochter te kijken en te luisteren en haar te beschermen zijn we nu mooie stappen aan het maken.
Ook op creatief gebied is er iets heel moois aan het komen waardoor er voor haar misschien ook een toekomst is. Thuis werken aan digitale ontwerpen en opdrachten dat lijkt haar toekomst te gaan worden en dan maar zonder diploma…..who cares? Haar weg gaat immers door haar autisme al zo lang heel anders, niet minder, niet beter maar anders.

Kleine lieve hulphond ik ben je nu al zo dankbaar dat je op ons pad kwam….. this match was made in heaven.

                              Benjilaptop

                                                                                                                                              Fotoblog

Speciale dank aan Fam. Bruininx (Fokker) en Anjana van http://www.missionpuppy.nl.