Blauwe hemel……

En dan op een dag is het ineens zover, je kan niet meer, je bent op……hoe lang voel je het al aankomen, jaren, maanden, weken, dagen……

Iedere keer weer opkrabbelen na de zoveelste tegenslag……mij krijgen ze niet klein denk je stoer en je gaat nog een stapje verder. Mensen vinden je dapper dat je zo doorgaat, dat je niet klaagt, jij bent altijd zo positief zeggen ze en dat doet je soms echt wel goed, maar is dat ook goed?
Opgevoed met kiezen op elkaar en doorzetten. Het niet naar je lichaam luisteren, je neemt liever nog maar een extra pijnstiller, het helpt je door veel moeilijke situaties heen maar het gevaar is dat je het punt waarop het echt te ver gaat niet meer herkent. Je voelt als het ware niet meer hoe je lijf en geest steeds verder weg lijken te gaan van wie je bent en wat je voelt.
Ineens duizenden kleine stukjes, fragmenten in je hoofd, dingen die je moet doen, pijnlijke herinneringen, gewone dingen vergeten, geluiden niet meer kunnen verdragen, mensenmassa’s ontwijken. Waarom lachen de mensen, waarom schijnt de zon, waarom gaat iedereen gewoon op vakantie, wat moet ik kopen voor het avondeten, waarom is mijn kind juist nu zo onrustig, waarom reageert de hulpverlener niet, oh de recepten vergeten te halen bij de apotheek……duizelingwekkend veel gedachten.

En dan alleen nog maar het verlangen naar rust, naar oneindig slapen zonder dromen.

Iemand vraagt; hoe gaat het, ik denk wazig, ik kijk wazig… uh nu, vandaag? Ik weet gewoon niet meer hoe het met me gaat.
Het dwarrelt stukjes informatie in mijn hoofd en dat is niet goed, dat voelt niet goed. Helder denken is moeilijk, wat moet ik doen, wat heeft prioriteit?

Bedenken dan maar wat ik wil; een gezellig opgeruimd huis, boodschappen doen en gezond koken, iets fijns doen samen met m’n dochter, ik wil uitgebloeide bloemetjes uit de tuin knippen. Gewoon zoals vroeger, heel vroeger voordat we een kind met autisme kregen, voordat mijn partner zwaar depressief raakte en daarna tijdens reintegratiewerkzaamheden een ernstig ongeluk kreeg met blijvende invaliditeit tot gevolg, voordat ik reuma kreeg en moest leren met chronische pijn en vermoeidheid om te gaan.
Wat lijkt het leven van toen ongecompliceerd in het licht van nu, wat was het eenvoudig om de dingen te doen die je wilde doen, niet afhankelijk te zijn van zorgverleners, instanties, geen beroep te hoeven doen op regelingen en steun van mensen, je niet iedere keer te hoeven verdedigen voor de zorg die je kind en partner nodig hebben. Geen grote zorgen over de toekomst, het leven kabbelde gewoon rustig voort…..

Maar vandaag de dag bonkt er 1 enorme dreun door mijn hoofd van alle dingen die moeten: gesprekken met hulpverleners, verantwoording van zorg, werken aan zelfzorg schema dochter, afspraken ziekenhuis met partner, medische dossiers opvragen vanwege afhandeling letselschade, de enorme zorgbureaucratie proberen te handelen, financiele zorgen door stapeling van zorgkosten, hulpmiddelen aanvragen, op medicatiecontrole met je dochter, manlief naar al zijn zorgafspraken rijden, daarnaast ook je familie en vrienden proberen niet te verwaarlozen…..
Het is teveel, want geloof me, want dit is nog maar een fractie van wat er werkelijk allemaal moet gebeuren.

Ik zoek hierin steun bij anderen, en ook in mijn geloof en nee ik vraag me nooit af waarom……echt die vraag is er niet. Ik ken zoveel mensen die veel te dragen hebben, dus ik ben gewoon een van hen. Ik vraag me alleen vaak af; hoe moet ik deze weg gaan, help me toch dit vol te houden.

Mij levensmotto is: je moet je eigen hemel blauw verven. En dit probeer ik elke dag tot een levensopdracht tot maken voor mijzelf en mijn geliefden om me heen. Hoe doe je dat dan vragen mensen wel eens. Wel door proberen te genieten van de natuur, door een lied, door een lachje van een kind, een vlinder die even binnen komt dwarrelen, een prachtige tekening van dochter, een vogel in de tuin, een onverwachts telefoontje of whattsappje van oudste dochter of een lieve vriendin. Een eenvoudige taart bakken, even naar buiten staren en niets doen. Iets lekkers kopen voor jezelf, een warme douche nemen als je soms even zo erg moet huilen. Echt het helpt allemaal, het zit hem in de kleine dingen……die hemel en mooie potjes blauwe verf.

Maar voor nu mag dit er zijn, de gebrokenheid en het verdriet om wat was en er niet meer is en af en toe ook even wanhoop. Want als je daar doorheen gaat komt er heling, kleine stukjes worden weer met elkaar verbonden. Langzamerhand zal het weer een groter geheel worden totdat “het heel” is, met zichtbare littekens dat wel, maar juist dat maakt een mens mooier, rijker en bijzonder.

In de kleine gebroken stukjes wordt het zonlicht gevangen en dwingt mijn blik naar een regenboog in een blauwe hemel, die daar staat als symbool van hoop en verwondering…….

Nelson Mandela

Reacties (2)

  1. Jacqueline

    Lieve Flowermum,

    In tranen lees ik je blog, en zeker het stukje dat je hier hebt geschreven, zou zo van mijn hand kunnen zijn. Er zijn wat variabelen anders, ik heb geen reuma, wel Graves, gelukkig al een poosje onder controle. Geen partner die gevallen is, maar schoonouders die veel zorg nodig hebben. Maar dat stoere doorzetten, doorlopen terwijl je weet dat je in meer dan duizend stukjes gaat als je gaat en het is al zolang zo dichtbij. Weet nog dat ik een paar jaar geleden dat nummer Holiday in Spain van Blof hoorde, en bij het laatste stukje “geef me de tijd om te redden wie ik ben” de woorden zo voelde binnen komen, terwijl ik normaliter niet zo van de songteksten ben. Ik moet momenteel ook even door een periode heen en wat dingen verwerken. Kleine verdrietjes, grote verdrietjes. Het leven dat zo snel gaat omdat je alleen maar moet handelen, handelen, praten, werken. Mezelf dwingen om mn hobby te doen om ook in mn vrije tijd toch bezig te zijn met iets leuks, ook al heb ik er eigenlijk geen puf voor. En toch…..zou ik het niet anders doen dan ik het nu doe. Ben ik dankbaar als ik weer een briefje krijg van mn man, ondanks dat ik hem er zo vaak aan moet herinneren, ben ik dankbaar dat mn zoon even in een rustigere periode zit en zowaar vrienden krijgt. Ben ik blij met de reep chocola die hij met Sinterklaas ineens in mn hand drukte. Je klinkt in je blog als een geweldige vrouw, een ontzettend warm mens. Ik wens je wat! Xx jacqueline

    Reageren
    1. Flowermum (Auteur bericht)

      Dank je wel Jaqueline! Xxx

      Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *