Archief voor Auteur: Flowermum

Brief aan mijn dochter

Een brief aan mijn dochter die zo’n moeite heeft met verlies in haar leven, verlies van haar geliefde opa en van haar geliefde paarden, verlies van vriendschap, niet meer naar school kunnen gaan en nog veel ander “verlies”. Door haar autisme is het een hele zoektocht om hiermee goed om te gaan en hierin zelf ook niet mee te spoelen in haar verdriet. Ik vond een mooi engels verhaal wat ik vrij vertaald heb naar een brief voor mijn dochter.

Lieve, dappere dochter,

Ik zou willen dat ik tegen je kon zeggen dat je gewend zult raken aan het feit dat mensen en dieren (en speciaal voor jou, paarden) dood zullen gaan. Maar ik kan dat niet en ik wil dat niet, ik wil eerlijk daarover zijn. Dit soort dingen slaan een gat in je diepste binnenste, wanneer iemand doodgaat van wie je zoveel hebt gehouden, ongeacht hoe het gebeurd is en of iemand oud of jong was en of het een mens of een dier was.

Ik wil het ook niet onbelangrijk maken, iets wat nu eenmaal gewoon gebeurd in het leven…….. want dat is het niet, verlies geeft groot verdriet, een litteken. Maar deze “littekens” zijn een bewijs van de liefde en de vriendschap die je had voor deze persoon of dit dier. En als het litteken diep is, dan was de liefde ook groot, zo zit het gewoon lieverd.

Littekens zijn een bewijs van leven, littekens zijn een bewijs dat je innig kan liefhebben en diepzinnig kan leven en daardoor ook beschadigd kan raken. Maar ze zijn ook het bewijs dat je kan herstellen en door kan gaan met leven en met liefhebben. Het weefsel van een litteken is sterker dan de originele huid ooit was. Littekens zijn het bewijs van leven, en littekens zijn alleen maar lelijk voor mensen die dit niet kunnen begrijpen.

Wat betreft het verdriet, je zult ontdekken dat het in golven komt. Als het schip is gezonken dan drijf je rond met wrakhout overal om je heen. Alles wat om je heen drijft doet je herinneren aan het prachtige schip wat er ooit was en er nu niet meer is. Het enige wat je nog kan doen is proberen te blijven drijven. Je zal een een stuk wrakhout vinden waar je een tijdje aan kan blijven hangen. Misschien is het tastbaar iets, misschien een fijne herinnering of een foto, misschien is het een ander persoon die ook drijft waar je je aan vast kan houden.

Een tijdlang zul je niets anders kunnen doen als alleen maar drijven, om te overleven.
In het begin zullen de golven misschien wel 10 meter hoog zijn en zullen ze over je heenslaan met geweld en zonder genade. Ze komen wel om de 10 seconden na elkaar en zullen je amper de tijd geven om adem te halen. Alles wat je kunt doen is vasthouden en blijven drijven.

Na een tijdje, misschien weken, misschien maanden zul je merken dat de golven nog wel 10 meter hoog zijn maar ze komen minder vaak op elkaar. Als ze komen, gaan ze nog steeds met kracht over je heen en kunnen ze je weer even onder doen gaan. Maar tussendoor zul je merken dat je meer tijd hebt om adem te halen en te functioneren.
Je zult misschien wel nooit weten wat ervoor zorgt dat die golf van verdriet weer over heen spoelt. Het kan een liedje zijn, een foto, een bepaalde geur, een ander paard, het kan zomaar van alles zijn……. de golven blijven komen, maar tussen de golven door is er wat ruimte voor leven.

En dan ineens zul je merken dat de golven minder hoog worden, 7 meter en dan misschien wel 5 meter. Dat punt is onvoorspelbaar en voor iedereen anders. Neem je tijd, wees niet ongerust als het langer duurt. Je zult ook gaan merken dat de golven minder snel op elkaar gaan komen en je zult ze misschien wel aan zien komen en herkennen. Een verjaardag, de kerstdagen, de geur of blik van een ander paard…..je kunt het aan zien komen en je proberen erop voor te bereiden. En als het verdriet dan over je heen spoelt zul je weten dat je hoe dan ook uit zult komen aan de andere kant van die golf. Misschien kletsnat, snakkend naar adem, hangend aan een stukje wrakhout, maar je komt eruit!

Deze golven zullen helaas nooit stoppen in je leven ook al wil je dit helemaal niet. Maar je zult leren om er mee om te gaan. Ook andere soorten golven zullen komen maar ook die zal je overleven.
Als je geluk hebt, heb je veel littekens van veel liefde in je leven dat betekent dat je veel liefde hebt gekend voor mensen of in jouw geval ook paarden.
Je zal niet verdrinken in je verdriet, pak het wrakhout stevig vast en hou vol tot deze storm weer gaat liggen en je gered zal worden door iemand of iets die heel veel van je houd, maar bovenal door je eigen krachtige zelf! 

Liefs Mamma

Rebecca3paarden

Geloof, hoop en heel veel Liefde……

Itiseasier

Ze kijkt me vanuit haar eigen wereldje aan met grote ogen, vragend, soms zelfs smekend om met rust gelaten te worden. Er zijn zoveel mensen en instanties die aan haar trekken, ze moet de maatschappij weer in, ze moet maar weer eens naar school dan zal het wel snel beter gaan toch? Waarom zit er zo weinig vooruitgang in het beheersen van haar angsten? Ze krijgt toch medicatie? Kan ze niet beter opgenomen worden uit de thuissituatie vandaan, misschien doorbreken we de angst en kan ze weer naar school… school, school, school…… dat is het enige wat telt. De afgelopen week ben ik weer zo met m’n neus op de feiten gedrukt hoe kwetsbaar ze is, maar dat zo weinig mensen dat zien. Het is een meisje met grote internaliserende autismeproblemen en naar mijn mening moet je haar niet uit haar veilige thuissituatie halen, haar enige houvast.

Ze is bijna zestien nu, maar is in haar sociaal/emotionele ontwikkeling ergens bij 10-11 jaar blijven hangen. Als ik haar met “popje” zie dan weet ik dat ze zich onrustig voelt en de geruststelling en geur van haar 15 jaar oude popje nodig heeft.
Ik verbaas me zo vaak over de verschillende leeftijden die ze in zich heeft, van heel klein en afhankelijk tot zo wijs en bijna ouwelijk. Het viel me voor het eerst op toen ze een jaar of 3-4 was en nog geen diagnose Autisme had. Ze kon heel ingewikkelde puzzels maken maar als ik vroeg pak je jas en schoentjes begreep ze niet wat ik bedoelde. Ook liep ze steeds weg als ze buiten speelde, tot grote schrik maar ook ergernis omdat ze maar niet leek te luisteren.
Totdat een orthopedagoog ons uitlegde dat ze gewoonweg verdwaalde omdat ze de straat waar we woonden niet meer herkende. Ook nu kan ze niet zelfstandig op weg omdat ze verdwaald als het er maar iets anders uitziet buiten.

Soms denk ik nog wel eens aan die tijd dat ze 4 jaar was en de problemen nog zo relatief klein waren, weglopen, driftbuien, rigide gedrag, s’nachts vele malen huilen…..
Als we toen de kennis van nu hadden gehad over autisme over angsten over depressie dan zouden we zoveel dingen anders gedaan hebben. Dan zou ze nu niet thuiszitten vermoed ik, dan hadden we ons veel minder aangetrokken van mensen die het beter wisten en die zeiden: je bent overbezorgd breng haar maar eens een weekje hier…….
Natuurlijk ze was ons nakomertje, maar haar grote zus is wel ” gelukt” 😉 en dat heeft me altijd op de been gehouden als ik me weer eens aangevallen voelde over de manier waarop we met dochter omgingen. De keren dat ik aan het eind van een pittig gesprek met school of hulpverleners vertelde dat dochter een 10 jaar oudere zus heeft, met de nodige diploma’s en die op haar 19e al een eigen bloemenzaak had veroorzaakte steevast een ommekeer in het gesprek. Wat op zich triest is natuurlijk, alsof Autisme aan de opvoeding ligt.

Zoals de tekst in het plaatje hierboven zegt; laat mij, laat ons nu werken aan het bouwen van een sterker kind, geef ons daar de tijd voor, laat ruimte voor onze ideeen hierover.
Sinds een paar maanden gaat ze naar deeltijdbehandeling met de taxi, een enorme stap vooruit. We zijn trots op haar maar toch blijft het allemaal nog heel kwetsbaar en zijn we elke dag bezig met haar tot het maximale te stimuleren wat mogelijk is. Maar gun ons de tijd anders krijgen we een beschadigde volwassene……. En mag ze vooral zichzelf zijn met haar talenten en gaven en haar grote liefde en passie voor paarden. Ergens ligt de sleutel, en we zullen hem verdorie samen met haar zien te vinden, stapje voor stapje ontdekken en veroveren we die “onveilige” wereld voor en met haar, ze komt er wel die bijzondere dochter van ons! Op een andere manier, via een andere weg, maar net zo waardevol en bijzonder als haar zus.

Ik geloof in haar en in onze liefde om haar uit te kunnen laten groeien tot een prachtige vlinder die misschien niet in elke tuin zal fladderen, die niet de hele wereld zal zien. Maar die juist die bijzondere bloem zal vinden die zij nodig heeft om de energie uit te halen om haar vleugels uit te kunnen blijven slaan….

Geloof, hoop en heel veel liefde!