“Wat ben je mooi”, denk ik.
Kaarsrecht en zelfverzekerd zit je op een stoel naast me en je luistert aandachtig naar alles wat er vertelt wordt. Af en toe kijk je naar mij en glimlach je. Je bent ook wel een beetje gespannen maar alleen iemand die jou goed kent ziet dat. Ik voel me behalve warm, zo trots en dankbaar! Hier in dit snikhete lokaaltje op deze warme zomeravond is iets bijzonders gaande wat alle andere aanwezigen niet weten en wat ook helemaal niet hoeft, je bent gewoon een van hen. 

Je bent nu 19 jaar en nadat je in de tweede klas middelbare school uitviel in het onderwijs heb je niets meer kunnen leren. Jarenlang was je overprikkelt en depressief, alle energie had je nodig om alleen al maar op te staan, te eten, voor de hond te zorgen, een ochtend dagbesteding en verder kon je eigenlijk maar zo weinig. Het was behoorlijk uitzichtloos al jarenlang. Met veel pijn in mijn hart keek ik vaak naar je en wist niet hoe het verder moest…….wat ik nog kon doen na alles wat er al geprobeerd was. Een wonder was er nodig, geloofde ik daar dan nog wel in?
Toen kwam de dag dat je op dagbesteding je maatje ontmoette, een boomlange lieve jongen, een bonk energie die jou vanaf dag 1 letterlijk aan zijn hand meenam, steeds weer een beetje verder de tot voor kort voor jou boze wereld in.

We hielden onze adem in en ontroerd hebben wij als ouders, zus en zorgverleners toegekeken hoe je binnen een paar maanden veranderde en heel langzaam weer begon “te leven”. Je ging meer aandacht krijgen voor je kleding, er verscheen af toe zelfs wat make-up en samen gingen jullie wel eens op stap. Je ging beter eten en kreeg meer belangstelling voor alles om je heen. Natuurlijk snapte hij jou, door zijn eigen autisme wist hij nog veel beter als wij hoe jij je voelde en vooral ook waarom. Langzaamaan konden we je een beetje loslaten en kregen we vertrouwen in hem dat je bij hem veilig was, dat was toch ook vaak niet gemakkelijk als je zo intensief voor je kind hebt gezorgd en dan los (moet) mag gaan laten. En toen kregen jullie verkering, in de Dierentuin tijdens een dagje uit en die dag is inmiddels 2 jaar geleden, jullie zijn nog steeds bij elkaar en samen maken jullie zulke mooie stappen in het leven! 

En nu zit ik met jou op deze warme zomeravond in een cursuslokaaltje van de Dierentuin, voor een informatieavond omdat jij jezelf hebt aangemeld als vrijwilliger! De dierentuin waar je als klein meisje altijd al zo graag naar toe ging, je kinderfeestjes wilde je ook altijd in de dierentuin vieren, je weet zoveel van alle dieren en je voelt je er thuis. 

Ik schrik op, “dit wordt een intensief traject” vertelt de voorlichter, “ om te beginnen een reeks zaterdagochtenden voor een basiscursus en dan in 3 jaar tijd moeten er steeds weer nieuwe cursussen gevolgd worden met af en toe een examen en ook een presentatie voor de groep” Ik kijk opzij, oeps, dit had ik niet verwacht, zou ze dit wel aankunnen?  Maar onverstoorbaar luister je verder en ik zie niets geen stress. Na het informatiegedeelte volgt een soort sollicatiegesprekje. “Je moet dat echt alleen doen hoor” fluister ik, ja mam, komt goed zegt ze. Dan is zij aan de beurt en ik denk: als ze nou maar niet dit of dat zegt, als ze nou maar….. en als ze haar niet willen zal ik nog wel even een mail sturen om uit te leggen en……als

Maar daar is ze weer en ze straalt, het ging prima! Over een paar dagen hoort ze of ze aangenomen is om het traject te mogen starten. En dan krijg ik het appje van haar dat ze is aangenomen! Nou voor mij voelde dat moment alsof ze geslaagd was voor een examen, cum laude, de vlag uit! 😉
En nu heeft ze inmiddels twee ochtenden cursus achter de rug, de presentatie wordt voorbereid, ze doet het gewoon allemaal maar! Uiteindelijk zal ze dan een informatiestand kunnen bemannen en rondleidingen kunnen geven. (met de dieren werken is alleen voorbehouden aan de medewerkers)
Ik ben zo trots en blij, gaat het nu ineens allemaal vanzelf dan? Nee het is hard werken ook voor mij als moeder om altijd maar weer samen met haar oplossingen te vinden voor de dingen waar ze tegenaan loopt door haar autisme. Maar als je van zover komt is dit al zo mooi, zo bijzonder!

Wat zou het geweldig zijn als bedrijven jongeren met bijvoorbeeld autisme die vast zijn gelopen op school al veel eerder een kans zouden kunnen geven om mee te lopen en ze op een andere manier kunnen laten ontwikkelen als alleen in een schools systeem. Bijvoorbeeld in een bedrijf waar je passie ligt en je daarom juist wel die stap tot leren zou kunnen maken. Gisteren zei ze tegen haar psychiater tijdens een medicatiecontrole; misschien ga ik over een paar jaar wel een opleiding Dierverzorging doen, maar eerst ga ik kijken of ik dit kan, ze is realistisch. Maar er is weer toekomst en als dit het niet wordt heeft ze al wel weer hele mooie nieuwe stappen gezet! 

Als u/je weer eens in de dierentuin bent, glimlach dan eens naar een vrijwilliger het kan zomaar een meisje of jongen zijn die al jaren niet meer naar school kan, zonder diploma, afgeschreven misschien, maar wel met passie alles vertelt over de dieren en deze kennis graag door wil geven op zijn/haar eigen manier. Het zou zomaar onze dochter kunnen zijn die het leven weer opgepakt heeft en mooie nieuwe dingen doet, een nieuw hoofdstuk in haar leven, samen met de liefde!