Archief per Jaar: 2015

Brief aan mijn dochter

Een brief aan mijn dochter die zo’n moeite heeft met verlies in haar leven, verlies van haar geliefde opa en van haar geliefde paarden, verlies van vriendschap, niet meer naar school kunnen gaan en nog veel ander “verlies”. Door haar autisme is het een hele zoektocht om hiermee goed om te gaan en hierin zelf ook niet mee te spoelen in haar verdriet. Ik vond een mooi engels verhaal wat ik vrij vertaald heb naar een brief voor mijn dochter.

Lieve, dappere dochter,

Ik zou willen dat ik tegen je kon zeggen dat je gewend zult raken aan het feit dat mensen en dieren (en speciaal voor jou, paarden) dood zullen gaan. Maar ik kan dat niet en ik wil dat niet, ik wil eerlijk daarover zijn. Dit soort dingen slaan een gat in je diepste binnenste, wanneer iemand doodgaat van wie je zoveel hebt gehouden, ongeacht hoe het gebeurd is en of iemand oud of jong was en of het een mens of een dier was.

Ik wil het ook niet onbelangrijk maken, iets wat nu eenmaal gewoon gebeurd in het leven…….. want dat is het niet, verlies geeft groot verdriet, een litteken. Maar deze “littekens” zijn een bewijs van de liefde en de vriendschap die je had voor deze persoon of dit dier. En als het litteken diep is, dan was de liefde ook groot, zo zit het gewoon lieverd.

Littekens zijn een bewijs van leven, littekens zijn een bewijs dat je innig kan liefhebben en diepzinnig kan leven en daardoor ook beschadigd kan raken. Maar ze zijn ook het bewijs dat je kan herstellen en door kan gaan met leven en met liefhebben. Het weefsel van een litteken is sterker dan de originele huid ooit was. Littekens zijn het bewijs van leven, en littekens zijn alleen maar lelijk voor mensen die dit niet kunnen begrijpen.

Wat betreft het verdriet, je zult ontdekken dat het in golven komt. Als het schip is gezonken dan drijf je rond met wrakhout overal om je heen. Alles wat om je heen drijft doet je herinneren aan het prachtige schip wat er ooit was en er nu niet meer is. Het enige wat je nog kan doen is proberen te blijven drijven. Je zal een een stuk wrakhout vinden waar je een tijdje aan kan blijven hangen. Misschien is het tastbaar iets, misschien een fijne herinnering of een foto, misschien is het een ander persoon die ook drijft waar je je aan vast kan houden.

Een tijdlang zul je niets anders kunnen doen als alleen maar drijven, om te overleven.
In het begin zullen de golven misschien wel 10 meter hoog zijn en zullen ze over je heenslaan met geweld en zonder genade. Ze komen wel om de 10 seconden na elkaar en zullen je amper de tijd geven om adem te halen. Alles wat je kunt doen is vasthouden en blijven drijven.

Na een tijdje, misschien weken, misschien maanden zul je merken dat de golven nog wel 10 meter hoog zijn maar ze komen minder vaak op elkaar. Als ze komen, gaan ze nog steeds met kracht over je heen en kunnen ze je weer even onder doen gaan. Maar tussendoor zul je merken dat je meer tijd hebt om adem te halen en te functioneren.
Je zult misschien wel nooit weten wat ervoor zorgt dat die golf van verdriet weer over heen spoelt. Het kan een liedje zijn, een foto, een bepaalde geur, een ander paard, het kan zomaar van alles zijn……. de golven blijven komen, maar tussen de golven door is er wat ruimte voor leven.

En dan ineens zul je merken dat de golven minder hoog worden, 7 meter en dan misschien wel 5 meter. Dat punt is onvoorspelbaar en voor iedereen anders. Neem je tijd, wees niet ongerust als het langer duurt. Je zult ook gaan merken dat de golven minder snel op elkaar gaan komen en je zult ze misschien wel aan zien komen en herkennen. Een verjaardag, de kerstdagen, de geur of blik van een ander paard…..je kunt het aan zien komen en je proberen erop voor te bereiden. En als het verdriet dan over je heen spoelt zul je weten dat je hoe dan ook uit zult komen aan de andere kant van die golf. Misschien kletsnat, snakkend naar adem, hangend aan een stukje wrakhout, maar je komt eruit!

Deze golven zullen helaas nooit stoppen in je leven ook al wil je dit helemaal niet. Maar je zult leren om er mee om te gaan. Ook andere soorten golven zullen komen maar ook die zal je overleven.
Als je geluk hebt, heb je veel littekens van veel liefde in je leven dat betekent dat je veel liefde hebt gekend voor mensen of in jouw geval ook paarden.
Je zal niet verdrinken in je verdriet, pak het wrakhout stevig vast en hou vol tot deze storm weer gaat liggen en je gered zal worden door iemand of iets die heel veel van je houd, maar bovenal door je eigen krachtige zelf! 

Liefs Mamma

Rebecca3paarden

Veerkracht….

In het zachte avondlicht ligt de tuin er ogenschijnlijk vredig bij. Rozenstruiken buigen diep door onder trossen laatbloeiende zachtgeurende bloemen. De druif wikkelt zich via ingewikkelde wegen om de pergola heen en laat hier en daar nog wat trossen vruchten zien, maar is ernstig verwilderd. De buxus moet hoognodig weer eens geknipt worden maar omdat de hortensia er zo mooi doorheen bloeit laat ik dat nog even gaan. De vlinderstruik had ik niet goed teruggesnoeid dit voorjaar, hij is echt veel te groot geworden. Het vogelvoederhuisje moet ook nog gerepareerd worden voor komende winter zodat we de vogels vanuit huis kunnen zien eten. Mijmerend loop ik door de tuin en zie eigenlijk vooral wat er niet gebeurd is deze zomer.
Een zomer waarin ik nauwelijks in de tuin ben geweest, een zomer waarin ik niet mijn rust en ontspanning kon vinden in de tuin (mijn lust en mijn leven) door diverse oorzaken. En nu begint het blad al te verkleuren, de zomer is voorbij gegaan zonder het mij te laten weten. Daar dwarrelt een geel blad naar beneden en ik moet bukken om niet in een spinnenweb te lopen.

De tuin weerspiegelt zo goed hoe ons leven op dit moment loopt, er zijn grote zorgen in ons gezin. Onze dochter die door haar autisme al 2 jaar niet naar school kan. Het ongeluk van mijn man met de enorme nasleep, en die nu al 5 jaar thuis is vanwege een burn-out en chronische depressie en die bij het reintegreren op een zorgboerderij een ernstig ongeluk kreeg inmiddels 2,5 jaar geleden.
Afgelopen weken hebben we veel gesprekken gevoerd samen, ik krijg steeds meer inzicht hoe een depressie werkt en wat een onzichtbaar lijden dat teweeg brengt. Hoe mensen, maar ook officiele instanties niets maar dan ook niets lijken te snappen van depressies. De berichten in de media van bekende nederlanders die er een eind aan maakten……het raakt me diep.
Terwijl het langzaam schemerig wordt, ril ik plotseling bij het idee dat hij er niet meer had kunnen zijn. Eerst de depressie en het niet meer willen leven en daarna het ongeluk waardoor er ook lichamelijk een groot probleem is ontstaan. Niet meer goed kunnen lopen, altijd pijn, onzekerheid over hoe het verder moet gaan.

Afgelopen week hebben we te horen gekregen dat mijn man zijn IVA aanvraag (vroegere WAO) is afgewezen eigenlijk simpelweg omdat hij nog zelf naar het toilet kan en een stuk brood in zijn mond kan stoppen. En hij maakte de fout dat hij zei dat hij nog van onze kleindochter kan genieten………dan ben je niet depressief genoeg werd er gezegd. Ik ben verbijsterd en lamgeslagen over zoveel onkunde bij het UWV. Ze gaan er weer een jaar aanplakken, weer aankijken of het volgend jaar beter zal gaan. Waar vechten we eigenlijk nog voor of tegen, ik weet het niet eens meer, het enige wat we willen is rust.
Toen kwam de letselschadeverzekering met de mededeling dat ze het niet nodig achten dat er aanpassingen aan de woning komen of dat er een verhuizing naar een aangepaste woning nodig is. Terwijl ze afgelopen april nog gouden bergen beloofden omdat ze zagen dat traplopen echt bijna niet mogelijk is.
Vertwijfeld belde ik onze tussenpersoon, steun en toeverlaat in de letselschadezaak. Waarom gelooft niemand ons, riep ik…….dat komt omdat jullie altijd optimistisch zijn zei hij, en omdat jullie netjes zijn en geen grote mond hebben. Omdat jullie huis geen puinhoop is en jullie jezelf niet verwaarlozen.
Maar ik zie het, zei hij en ik blijf voor jullie vechten, want ik ken geen mensen met zoveel veerkracht als jullie en ik ken veel mensen die met minder problemen al niet meer overeind komen. (dat waren zijn woorden)
Natuurlijk ben ik blij met zo’n prachtig compliment maar wat helpt het ons? Moeten we dan eerst vervuilen? Moet ik in hongerstaking gaan? (niet slecht voor mijn lijn overigens 😉 ) Moet ik mezelf m’n positivisme ontzeggen? Moet mijn man eerst nog eens van de trap vallen? Moeten we met de vuist op tafel slaan, schelden, vloeken, tieren? Dit past zo helemaal niet bij ons, wij willen gewoon gehoord worden, we willen dat er echt naar ons geluisterd wordt.

Maar ik ben inmiddels wel de wanhoop nabij, onze woonsituatie is echt onhoudbaar aan het worden. Mijn man kan gewoon niet meer de trappen lopen, en het is ook gevaarlijk omdat hij soms plotseling door zijn been zakt. Er is ook iets mis met de zenuwen in zijn been, en een traplift is hier niet mogelijk op een overloop van 1m2 waar 3 deuren op uit komen. Hoe moet het verder, wie het weet mag het zeggen!
Vlak bij ons huis staat een aangepaste woning te koop, helemaal perfect voor mijn man met een slaapkamer en badkamer op de begane grond. Maar omdat hij niet in de IVA komt kunnen we het huis zelf niet kopen. Ik vroeg aan de letselschadeverzekering help ons dan alsjeblieft een hypotheek te krijgen, het is een grote verzekeraar met een eigen hypotheekafdeling. Want we kunnen de hypotheek gewoon zelf betalen, maar hebben goedkeuring/ondersteuning nodig bij de aanvraag en dat kunnen zij doen, maar ook dat doen ze niet. En dus zal er denk ik niets anders opzitten als binnenkort een bed in de woonkamer te zetten.

Veerkracht voelt momenteel aan als een piepklein veertje wat bij het minste geringste in de lucht vliegt en niet weet waar het terecht komt……….

soft heart