Een brief aan mijn dochter die zo’n moeite heeft met verlies in haar leven, verlies van haar geliefde opa en van haar geliefde paarden, verlies van vriendschap, niet meer naar school kunnen gaan en nog veel ander “verlies”. Door haar autisme is het een hele zoektocht om hiermee goed om te gaan en hierin zelf ook niet mee te spoelen in haar verdriet. Ik vond een mooi engels verhaal wat ik vrij vertaald heb naar een brief voor mijn dochter.

Lieve, dappere dochter,

Ik zou willen dat ik tegen je kon zeggen dat je gewend zult raken aan het feit dat mensen en dieren (en speciaal voor jou, paarden) dood zullen gaan. Maar ik kan dat niet en ik wil dat niet, ik wil eerlijk daarover zijn. Dit soort dingen slaan een gat in je diepste binnenste, wanneer iemand doodgaat van wie je zoveel hebt gehouden, ongeacht hoe het gebeurd is en of iemand oud of jong was en of het een mens of een dier was.

Ik wil het ook niet onbelangrijk maken, iets wat nu eenmaal gewoon gebeurd in het leven…….. want dat is het niet, verlies geeft groot verdriet, een litteken. Maar deze “littekens” zijn een bewijs van de liefde en de vriendschap die je had voor deze persoon of dit dier. En als het litteken diep is, dan was de liefde ook groot, zo zit het gewoon lieverd.

Littekens zijn een bewijs van leven, littekens zijn een bewijs dat je innig kan liefhebben en diepzinnig kan leven en daardoor ook beschadigd kan raken. Maar ze zijn ook het bewijs dat je kan herstellen en door kan gaan met leven en met liefhebben. Het weefsel van een litteken is sterker dan de originele huid ooit was. Littekens zijn het bewijs van leven, en littekens zijn alleen maar lelijk voor mensen die dit niet kunnen begrijpen.

Wat betreft het verdriet, je zult ontdekken dat het in golven komt. Als het schip is gezonken dan drijf je rond met wrakhout overal om je heen. Alles wat om je heen drijft doet je herinneren aan het prachtige schip wat er ooit was en er nu niet meer is. Het enige wat je nog kan doen is proberen te blijven drijven. Je zal een een stuk wrakhout vinden waar je een tijdje aan kan blijven hangen. Misschien is het tastbaar iets, misschien een fijne herinnering of een foto, misschien is het een ander persoon die ook drijft waar je je aan vast kan houden.

Een tijdlang zul je niets anders kunnen doen als alleen maar drijven, om te overleven.
In het begin zullen de golven misschien wel 10 meter hoog zijn en zullen ze over je heenslaan met geweld en zonder genade. Ze komen wel om de 10 seconden na elkaar en zullen je amper de tijd geven om adem te halen. Alles wat je kunt doen is vasthouden en blijven drijven.

Na een tijdje, misschien weken, misschien maanden zul je merken dat de golven nog wel 10 meter hoog zijn maar ze komen minder vaak op elkaar. Als ze komen, gaan ze nog steeds met kracht over je heen en kunnen ze je weer even onder doen gaan. Maar tussendoor zul je merken dat je meer tijd hebt om adem te halen en te functioneren.
Je zult misschien wel nooit weten wat ervoor zorgt dat die golf van verdriet weer over heen spoelt. Het kan een liedje zijn, een foto, een bepaalde geur, een ander paard, het kan zomaar van alles zijn……. de golven blijven komen, maar tussen de golven door is er wat ruimte voor leven.

En dan ineens zul je merken dat de golven minder hoog worden, 7 meter en dan misschien wel 5 meter. Dat punt is onvoorspelbaar en voor iedereen anders. Neem je tijd, wees niet ongerust als het langer duurt. Je zult ook gaan merken dat de golven minder snel op elkaar gaan komen en je zult ze misschien wel aan zien komen en herkennen. Een verjaardag, de kerstdagen, de geur of blik van een ander paard…..je kunt het aan zien komen en je proberen erop voor te bereiden. En als het verdriet dan over je heen spoelt zul je weten dat je hoe dan ook uit zult komen aan de andere kant van die golf. Misschien kletsnat, snakkend naar adem, hangend aan een stukje wrakhout, maar je komt eruit!

Deze golven zullen helaas nooit stoppen in je leven ook al wil je dit helemaal niet. Maar je zult leren om er mee om te gaan. Ook andere soorten golven zullen komen maar ook die zal je overleven.
Als je geluk hebt, heb je veel littekens van veel liefde in je leven dat betekent dat je veel liefde hebt gekend voor mensen of in jouw geval ook paarden.
Je zal niet verdrinken in je verdriet, pak het wrakhout stevig vast en hou vol tot deze storm weer gaat liggen en je gered zal worden door iemand of iets die heel veel van je houd, maar bovenal door je eigen krachtige zelf! 

Liefs Mamma

Rebecca3paarden