Itiseasier

Ze kijkt me vanuit haar eigen wereldje aan met grote ogen, vragend, soms zelfs smekend om met rust gelaten te worden. Er zijn zoveel mensen en instanties die aan haar trekken, ze moet de maatschappij weer in, ze moet maar weer eens naar school dan zal het wel snel beter gaan toch? Waarom zit er zo weinig vooruitgang in het beheersen van haar angsten? Ze krijgt toch medicatie? Kan ze niet beter opgenomen worden uit de thuissituatie vandaan, misschien doorbreken we de angst en kan ze weer naar school… school, school, school…… dat is het enige wat telt. De afgelopen week ben ik weer zo met m’n neus op de feiten gedrukt hoe kwetsbaar ze is, maar dat zo weinig mensen dat zien. Het is een meisje met grote internaliserende autismeproblemen en naar mijn mening moet je haar niet uit haar veilige thuissituatie halen, haar enige houvast.

Ze is bijna zestien nu, maar is in haar sociaal/emotionele ontwikkeling ergens bij 10-11 jaar blijven hangen. Als ik haar met “popje” zie dan weet ik dat ze zich onrustig voelt en de geruststelling en geur van haar 15 jaar oude popje nodig heeft.
Ik verbaas me zo vaak over de verschillende leeftijden die ze in zich heeft, van heel klein en afhankelijk tot zo wijs en bijna ouwelijk. Het viel me voor het eerst op toen ze een jaar of 3-4 was en nog geen diagnose Autisme had. Ze kon heel ingewikkelde puzzels maken maar als ik vroeg pak je jas en schoentjes begreep ze niet wat ik bedoelde. Ook liep ze steeds weg als ze buiten speelde, tot grote schrik maar ook ergernis omdat ze maar niet leek te luisteren.
Totdat een orthopedagoog ons uitlegde dat ze gewoonweg verdwaalde omdat ze de straat waar we woonden niet meer herkende. Ook nu kan ze niet zelfstandig op weg omdat ze verdwaald als het er maar iets anders uitziet buiten.

Soms denk ik nog wel eens aan die tijd dat ze 4 jaar was en de problemen nog zo relatief klein waren, weglopen, driftbuien, rigide gedrag, s’nachts vele malen huilen…..
Als we toen de kennis van nu hadden gehad over autisme over angsten over depressie dan zouden we zoveel dingen anders gedaan hebben. Dan zou ze nu niet thuiszitten vermoed ik, dan hadden we ons veel minder aangetrokken van mensen die het beter wisten en die zeiden: je bent overbezorgd breng haar maar eens een weekje hier…….
Natuurlijk ze was ons nakomertje, maar haar grote zus is wel ” gelukt” 😉 en dat heeft me altijd op de been gehouden als ik me weer eens aangevallen voelde over de manier waarop we met dochter omgingen. De keren dat ik aan het eind van een pittig gesprek met school of hulpverleners vertelde dat dochter een 10 jaar oudere zus heeft, met de nodige diploma’s en die op haar 19e al een eigen bloemenzaak had veroorzaakte steevast een ommekeer in het gesprek. Wat op zich triest is natuurlijk, alsof Autisme aan de opvoeding ligt.

Zoals de tekst in het plaatje hierboven zegt; laat mij, laat ons nu werken aan het bouwen van een sterker kind, geef ons daar de tijd voor, laat ruimte voor onze ideeen hierover.
Sinds een paar maanden gaat ze naar deeltijdbehandeling met de taxi, een enorme stap vooruit. We zijn trots op haar maar toch blijft het allemaal nog heel kwetsbaar en zijn we elke dag bezig met haar tot het maximale te stimuleren wat mogelijk is. Maar gun ons de tijd anders krijgen we een beschadigde volwassene……. En mag ze vooral zichzelf zijn met haar talenten en gaven en haar grote liefde en passie voor paarden. Ergens ligt de sleutel, en we zullen hem verdorie samen met haar zien te vinden, stapje voor stapje ontdekken en veroveren we die “onveilige” wereld voor en met haar, ze komt er wel die bijzondere dochter van ons! Op een andere manier, via een andere weg, maar net zo waardevol en bijzonder als haar zus.

Ik geloof in haar en in onze liefde om haar uit te kunnen laten groeien tot een prachtige vlinder die misschien niet in elke tuin zal fladderen, die niet de hele wereld zal zien. Maar die juist die bijzondere bloem zal vinden die zij nodig heeft om de energie uit te halen om haar vleugels uit te kunnen blijven slaan….

Geloof, hoop en heel veel liefde!