Terwijl ik langs de zee loop en het water zie komen en gaan besef ik: het loslaten is begonnen, ik voel het…….. onmiskenbaar wordt er aan mijn hart getrokken. Een pijnlijk gevoel brand in mijn diepste binnenste, zomaar ineens begin ik zachtjes te huilen, want ik weet dat ik niet eeuwig vast kan houden.
Het proces voelt als eb en vloed, het komt en gaat, steeds een stukje verder en weer een stukje terug.

Het loslaten van je kind is een proces, niemand kan zeggen wanneer het begint, wanneer het eindigt, wanneer het klaar is……..
Maar bij mijn kind gaat alles zo anders, ze heeft me zo nodig gehad al ruim 15 jaar. Ik was haar bruggetje naar de wereld, haar tolk als men haar niet begreep. Haar advocaat als ik voor haar “rechten” op moest komen. Haar steun en toeverlaat bij paniek en angst. En zij was mijn schaduw waar ik ook ging, nooit verloor ze me uit het oog. (meer…)