In de verte hoor ik een hond gillen en janken, ik schiet overeind van de bank, hou mijn adem in en mijn hartslag vliegt omhoog. Het duurt 10 seconden, 20 seconden, 30 seconden, ik wil naar de gang rennen voor mijn schoenen en dan is het ineens stil, heel stil buiten.

Ik kijk op mijn telefoon, gelukkig geen oproep en langzaam kalmeer ik wat.
Enkele minuten later zie ik een capuchon voor het keukenraam verschijnen, de voordeur gaat open en met een enorme knal slaat hij dicht. De kamerdeur wordt opengegooid, WAAROM snappen mensen nu niet dat je een grote hond niet los moet laten waar het niet mag, die grote hond sprong zomaar vanuit het niets op Benji, hij ging heel hard krijsen, ik ga nooit meer naar buiten, ik heb……. minutenlang raast ze door, helemaal in paniek, ogen wijd opengesperd, trillend…..
 
Ik pak uiterlijk rustig de hond op en kijk hem snel even na, buiten schrik is er gelukkig niets aan de hand en doe ik hem in de bench om te kalmeren. Ik ga naast haar zitten en luister naar haar snikken en woede. Eigenlijk ben ik blij dat ze het gelijk zo heftig uit, meestal houdt ze alles binnen en kan ze er geen woorden aan geven.
De verontwaardiging is groot, de angst weer hevig, ze wist niet wat ze moest doen. Haar hondje, werd hij gebeten? Ging hij misschien dood? Alles kon gebeuren in haar gedachten op dat moment.
 
Lang is het goed gegaan, ze ging steeds vaker en verder met de hond wandelen. Dit was ook de bedoeling toen we het traject voor de Hulphond in gingen. Ze moest naar buiten waar het onveilig voelt voor haar maar waar ze met een maatje wel zou durven wandelen. En het is zo’n leuk gezicht, die lange tengere meid die zomers en s’ winters altijd een capuchon op heeft, met dat vrolijke huppelende hondje. Mensen in de buurt spraken me aan en zeiden: wat fijn dat ze steeds vaker naar buiten gaat, en: ze zei me laatst gedag! 
Wat doet dat goed!
 
En nu ligt het weer even allemaal in puin. Mijnheer met de grote hond die losliep waar het niet mag, heeft u enig idee wat u vanmorgen teweeg heeft gebracht. Maandenlange training en volhardend zijn in de aanmoeding naar buiten te gaan is in een klap door uw burgerlijke ongehoorzaamheid bijna teniet gedaan. 
We hadden voor onze dochter speciaal een route uitgestippeld die niet door een losloopgebied ging, want je moet de kat niet op het spek binden vinden wij. En dat ging goed, met steeds meer zelfvertrouwen ging ze naar buiten. 
Maar toen besloot u vanmorgen even een ommetje te maken met uw enorme hond en ach een riem was toch niet nodig? Gedachtenloos liep u met uw telefoon, schijnbaar niet bewust waar u liep en wat uw hond deed. In de verte liep een meisje met haar aangelijnde hond, zag u haar? Uw hond nam de benen en sprong bovenop het hondje, wat van schrik en waarschijnlijk ook door de paniek van zijn baasje begon te janken en te krijsen. 
“Hij doet niets hoor” riep u nog en liep gewoon door. Uiteindelijk verloor uw hond de belangstelling en liep weer verder. Een kwetsbaar meisje en een trillende hond aan hun lot overlatend. 
 
Ik ben best een beetje boos, er zijn veel mensen die vaak zo weinig rekening houden met anderen. Die gewone simpele regels negeren, waardoor onder andere dit soort situaties kunnen ontstaan. Is het een ernstige overtreding die u heeft begaan, welnee. Maar de gevolgen zijn in dit geval wel ernstig en naar en dat doet pijn omdat de kwetsbaarheid van je kind je op dat moment door je ziel snijdt. En dit is maar een van de kleine dingen waar wij tegenaan lopen in het dagelijks leven met een kind met autisme. Ook is de wereld vaak onveilig, hard en intolerant naar alles wat een beperking heeft of minder goed mee kan komen. Ik maak me daar best grote zorgen om. 
 
Benji ligt lekker naast me op de bank aan een bot te knagen, hij maakt het goed. Dochter is op de zorgboerderij waar ze haar gedachten kan verzetten. Voorlopig gaan we maar weer samen wandelen en proberen of we wereld weer een beetje veiliger kunnen krijgen voor haar. 
Ik kan haar hier niet voor behoeden maar oh wat zou ik haar soms graag in een glazen doosje veilig in de kast zetten waar niets of niemand haar kan bezeren, maar ik moet haar steeds meer loslaten.
De hond kijkt me kauwend op zijn bot even aan, voelt mijn worsteling en lijkt me woordeloos te zeggen: kom op, heb toch maar een beetje vertrouwen, je kan het!